Kun je niet wachten totdat het nieuwste deel uit de Helen Grace-serie van M.J. Arlidge op 16 juni verschijnt en zoek je in de tussentijd iets wat net zo verslavend leest? Dan wil je waarschijnlijk geen brave whodunit met een geleidelijke spanningsboog, maar een hoog tempo, dreiging en een rechercheur met barsten. De boeken over Helen Grace zijn rauw, snel en soms behoorlijk gruwelijk, maar juist daardoor blijf je lezen. Gelukkig zijn er meer thrillerauteurs die datzelfde donkere, spannende seriegevoel oproepen. Dit zijn mijn tips voor de talloze fans van Helen Grace die vergelijkbare boeken zoeken!
Waarom de Helen Grace-serie zo verslavend is
De kracht van M.J. Arlidge zit voor mij vooral in het tempo. Zijn hoofdstukken zijn kort, de scènes wisselen snel en de dreiging is bijna altijd direct voelbaar. Je leest geen hoofdstuk van dertig pagina’s waarin iemand rustig nadenkt over een oud bewijsstuk. Er gebeurt continu iets. Iemand verdwijnt. Iemand liegt. Iemand wordt gevolgd. En voor je het weet, ben je alweer vijf hoofdstukken verder.
Daarbij zijn de zaken in de Helen Grace-serie vaak behoorlijk donker. Arlidge kiest niet voor keurige puzzelmoorden, maar voor ontvoeringen, sadistische spelletjes, psychologische druk en daders die hun slachtoffers volledig in het nauw drijven. Toch draait de serie niet alleen om gruwel. Helen zelf maakt de boeken interessant. Ze is sterk en gesloten, maar ook beschadigd. Hoe langer je de serie leest, hoe duidelijker wordt dat haar werk niet losstaat van haar verleden.
Zoek je boeken die met de verhalen uit de Helen Grace-serie zijn te vergelijken, dan zoek je dus waarschijnlijk een combinatie van spanning, persoonlijke verhaallijnen en een duister randje. Deze schrijvers en boeken passen daar wat mij betreft goed bij.
Chris Carter: Voor wie het nog gruwelijker mag
Als je bij de boeken van M.J. Arlidge vooral houdt van het hoge tempo en de gruwelijke moordzaken, dan is Chris Carter een logische volgende stap. Zijn Robert Hunter-serie is donker, bloederig en vaak nog explicieter dan de verhalen over Helen Grace. Dit zijn thrillers waarin de dader meestal niet zomaar iemand vermoordt, maar er een compleet sadistisch spel van maakt.
Robert Hunter is rechercheur bij de afdeling Zware misdaden in Los Angeles. Hij is briljant, scherp en kalm, zelfs wanneer hij geconfronteerd wordt met de meest afschuwelijke plaats delicten. Dat maakt hem een heel ander personage dan Helen Grace, maar de series hebben wel hetzelfde verslavende ritme. Korte hoofdstukken, veel cliffhangers en zaken die steeds gruwelijker worden naarmate je verder leest.
Chris Carter is vooral geschikt als je denkt: “Leuk hoor, die Helen Grace, maar het mag van mij nog een tandje heftiger”. Verwacht geen gezellige cosy crime, maar donkere serial killer thrillers die je vaak sneller uitleest dan je van plan was.
Begin met: Handtekening van het kwaad
Vooral lezen als je houdt van: Seriemoordenaars, korte hoofdstukken en gruwelijke moordscènes.
Helen Fields: voor sterke rechercheurs en heftige zaken
Helen Fields is een aanrader als je terugkerende personages, teamdynamiek en rechercheurs die ook privé het nodige met zich meedragen fijn vindt. Haar Callanach & Turner-serie speelt zich af in Edinburgh en volgt inspecteurs Luc Callanach en Ava Turner.
Net als bij M.J. Arlidge krijg je heftige zaken, veel vaart en een politieteam waarin de onderlinge verhoudingen minstens zo interessant zijn als het onderzoek zelf. Luc Callanach is een voormalige Interpol-agent met een ingewikkeld verleden, terwijl Ava Turner stevig, loyaal en eigenzinnig is. Hun band groeit door de serie heen en zorgt ervoor dat je niet alleen verder leest voor de zaak, maar ook voor de personages.
Waar Arlidge vaak rauw en direct is, voelt Fields soms net iets emotioneler en psychologischer. De zaken zijn donker, maar de persoonlijke lijnen krijgen veel ruimte. Dat maakt deze serie heel geschikt als je bij Helen Grace juist de combinatie van misdaad en karakterontwikkeling sterk vindt.
Begin met: Perfecte resten
Vooral lezen als je houdt van: Rechercheduo’s, persoonlijke verhaallijnen en heftige zaken.
Karin Slaughter: Voor donkere misdaad en personages met littekens
Karin Slaughter is misschien geen één-op-één vergelijking met M.J. Arlidge, maar als je houdt van donkere thrillers met beschadigde personages, dan hoort ze absoluut in dit rijtje thuis. Haar boeken zijn rauw, emotioneel en vaak behoorlijk confronterend.
Voor Helen Grace-fans is vooral de Grant County-serie interessant. Daarin volg je kinderarts en lijkschouwer Sara Linton, politiechef Jeffrey Tolliver en rechercheur Lena Adams. De zaken zijn heftig, maar de kracht van de serie zit vooral in de onderlinge verhoudingen. Slaughter laat goed zien wat geweld doet met slachtoffers, daders en de mensen die beroepsmatig steeds opnieuw met dat geweld worden geconfronteerd.
Waar Arlidge meer op tempo en spanning leunt, neemt Slaughter vaak meer tijd voor trauma, schuld en de gevolgen van keuzes. Dat maakt haar boeken soms zwaarder, maar ook intenser. Als je Helen Grace interessant vindt omdat ze beschadigd is en zichzelf toch telkens weer overeind trekt, dan is de kans groot dat Karin Slaughter je ook raakt.
Begin met: Nachtschade
Vooral lezen als je houdt van: Donkere misdaad, trauma, complexe personages en emotionele spanning.
J.D. Barker: Voor seriemoordenaars en hoog tempo
J.D. Barker past goed bij lezers die bij M.J. Arlidge vooral vallen voor de combinatie van seriemoordenaars, spanning en een verhaal dat steeds groter wordt. Zijn Sam Porter-serie begint met Horen, zien, zwijgen en draait om een rechercheur die jaagt op een beruchte seriemoordenaar.
Barker schrijft filmisch en snel. Zijn boeken hebben vaak een groot, dreigend plot waarin verleden en heden door elkaar lopen. Er zijn raadsels, wendingen en genoeg momenten waarop je denkt dat je weet hoe het zit, om vervolgens toch weer op het verkeerde been te worden gezet.
De sfeer is anders dan bij Helen Grace, maar het leesgevoel heeft veel overeenkomsten: veel vaart, een gevaarlijke dader, persoonlijke betrokkenheid en steeds de neiging om nog één hoofdstuk te lezen. Vooral als je houdt van thrillers waarin een zaak niet netjes binnen één onderzoek blijft, maar steeds verder onder de huid kruipt, is J.D. Barker een goede keuze.
Begin met: Horen, zien, zwijgen
Vooral lezen als je houdt van: Seriemoordenaarplots, twists en verslavend tempo.
Jussi Adler-Olsen: Voor wie graag een rechercheteam volgt
Jussi Adler-Olsen is qua toon heel anders dan M.J. Arlidge, maar toch kan zijn Serie Q heel goed werken voor Helen Grace-lezers. De serie draait om Carl Mørck, Assad en Rose, die binnen de Deense politie oude, onopgeloste zaken onderzoeken.
De boeken hebben donkere misdaadzaken, maar ook meer onderhuidse humor dan je bij Arlidge tegenkomt. Carl is cynisch en eigenwijs, Assad is mysterieus en vaak verrassend, en Rose brengt haar eigen scherpe energie mee. Samen vormen ze een team dat je steeds beter leert kennen, waardoor je niet alleen voor de cold cases blijft lezen, maar ook voor de personages.
Als je bij Helen Grace vooral geniet van het seriegevoel, de terugkerende gezichten en de onderlinge dynamiek binnen het team, dan is Serie Q een fijne keuze. Het tempo ligt soms iets anders, maar de zaken zijn sterk en de personages groeien echt met je mee.
Begin met: De vrouw in de kooi
Vooral lezen als je houdt van: Cold cases, rechercheteams en donkere zaken met zwarte humor.
Samuel Bjørk: Voor Scandinavische spanning met een onheilspellende sfeer
Samuel Bjørk is een goede tip als je iets zoekt dat donker en spannend is, maar met een meer Scandinavische sfeer. Zijn boeken rond Holger Munch en Mia Krüger hebben iets onheilspellends. Er hangt vaak vanaf het begin een vreemd, dreigend gevoel over het verhaal, alsof er onder de oppervlakte iets heel verkeerd zit.
Mia Krüger is een beschadigde rechercheur die goed past bij lezers die Helen Grace interessant vinden. Ze is scherp en kwetsbaar tegelijk, en haar persoonlijke demonen zijn duidelijk aanwezig. Holger Munch vormt daar een mooi tegenwicht bij. Samen onderzoeken ze zaken die vaak gruwelijk, mysterieus en psychologisch geladen zijn.
Bjørk schrijft minder rechttoe rechtaan dan Arlidge. De sfeer is trager en duisterder, maar juist daardoor blijven zijn boeken hangen. Als je na Helen Grace zin hebt in spanning met meer Scandinavische kou, vreemde symboliek en een rechercheur die ook niet bepaald ongeschonden door het leven gaat, dan is Samuel Bjørk een goede keuze.
Begin met: Ik reis alleen
Vooral lezen als je houdt van: Scandinavische thrillers, beschadigde rechercheurs en een beklemmende sfeer.
Welke schrijver lijkt het meest op M.J. Arlidge?
Als je een schrijver zoekt die veel op M.J. Arlidge lijkt, dan moet je eerst bekijken wat je zo goed aan de Helen Grace-serie vindt.
Wil je vooral dat hoge tempo, de korte hoofdstukken en de gruwelijke moordzaken? Dan zou ik beginnen met Chris Carter. Zijn Robert Hunter-serie is harder en explicieter, maar heeft datzelfde “ik lees nog één hoofdstuk”-effect.
Houd je juist van de combinatie van heftige zaken, persoonlijke verhaallijnen en een terugkerend rechercheteam? Dan ligt Helen Fields het meest voor de hand. De Callanach & Turner-serie heeft net als Helen Grace een sterke serieboog en personages die je door de delen heen steeds beter leert kennen.
Zoek je donkere misdaad met meer emotionele diepte, trauma en personages die je echt onder de huid kruipen? Dan zou ik Karin Slaughter kiezen. Wil je vooral een rechercheteam volgen dat per boek meer eigen smoel krijgt, met donkere zaken en een vleug zwarte humor, dan past Jussi Adler-Olsen goed. En als je zin hebt in een meer Scandinavische, beklemmende sfeer, is Samuel Bjørk een mooie volgende stap.
Mijn persoonlijke advies? Begin met Chris Carter als je vooral de spanning en gruwel zoekt. Begin met Helen Fields als je na Helen Grace vooral weer een sterke thrillerserie wilt waarin het politieteam en de onderlinge verhoudingen minstens zo belangrijk zijn als de zaak zelf.
Geen reacties