Het is zes uur ’s ochtends als sheriff Walton een wegrestaurant net buiten Wheatland in de staat Wyoming binnenloopt. Hij komt hier graag, vooral op dit vroege tijdstip omdat de taarten dan net uit de oven komen. Het is nog niet druk in Nora’s Diner, de paar mensen die er zitten schrikken paniekerig op als een stuurloze pick-uptruck recht op het restaurant af komt rijden. De truck maakt net voor de gevel van het restaurant een afzwaaier en ramt vol op de auto van een bezoeker. Sheriff Walton rent meteen naar buiten om te kijken of de chauffeur van de truck in orde is, maar wordt bijna direct afgeleid door wat hij in de kofferbak van de geramde auto ziet liggen: twee afgehakte hoofden.
Lucien Folter
Robert Hunter is in Los Angeles bezig om zijn koffer te pakken. Voor het eerst in jaren heeft hij vakantie genomen, hij vliegt die avond naar Hawaii. Een paar uur voor zijn vlucht wordt Robert alleen door hoofdinspecteur Barbara Blake gebeld, want de FBI wil hem dringend spreken. Het blijkt dat de FBI al vijf dagen een man in hechtenis heeft. Hij is in Wheatland, Wyoming opgepakt omdat hij twee afgehakte hoofden in zijn kofferbak had liggen. De man weigert alleen te praten, het enige wat hij heeft gezegd is dat hij Robert Hunter wil spreken.
In eerste instantie is Robert verbaasd. Waarom zou deze man enkel met hem willen praten? Maar als hij de naam van de man hoort, Lucien Folter, gaat er een lampje bij hem branden. Lucien was zijn kamergenoot op Stanford University en lange tijd zijn beste vriend.
Robert en Lucien hebben na hun studie geen contact gehouden, Robert bleef in Californië terwijl Lucien naar het noorden vertrok. Ze verloren elkaar uit het oog. Toch kan Robert zich met geen mogelijkheid voorstellen dat Lucien in de afgelopen jaren zo is veranderd dat hij een moordenaar is geworden.
Experimenten als seriemoordenaar
Robert wordt naar Virginia gevlogen en naar de afdeling gedragsanalyse van de FBI gebracht. Hier zit Lucien in een cel totdat precies duidelijk is hoe die afgehakte hoofden in zijn kofferbak kwamen en wat zijn aandeel daarbij was.
In eerste instantie ontkent Lucien iedere betrokkenheid, maar al snel laat hij de onschuldige houding varen. Hij is te trots op zijn experimenten als seriemoordenaar en vertelt maar al te graag aan Robert hoe hij zijn slachtoffers vond en wat hij allemaal met hen deed.
Veel van de lichamen van die slachtoffers zijn nooit gevonden en Robert wil vooral weten waar hun resten liggen zodat hun families duidelijkheid hebben en ze een fatsoenlijke rustplaats kunnen krijgen. Lucien is alleen niet van plan om die informatie zomaar prijs te geven. In ruil voor de vindplaats van zijn slachtoffers, moet Robert hem zijn grootste geheimen vertellen…
Ik miste de jacht
Ik had nooit kunnen bedenken dat Chris Carter ooit de plank mis zou kunnen slaan, maar tijdens het lezen van dit boek heb ik dat lange tijd wel gedacht. In het voorschrift van het boek slaat weliswaar dat dit boek over Robert Hunter anders is omdat de plot en de personages grotendeels gebaseerd zijn op feiten en mensen die Carter in zijn tijd als forensisch psycholoog heeft ontmoet, maar dat het zo anders zou zijn, had ik niet verwacht.
Ik miste de gebruikelijke setting van de afdeling Zware Moordzaken op het politiebureau in Los Angeles, ik miste Roberts vaste partner Carlos Garcia, maar boven alles miste ik de jacht op een gestoorde seriemoordenaar. In dit boek is die seriemoordenaar al meteen gepakt en gaat Robert in zijn gestoorde geest roeren, dat nam nagenoeg alle spanning weg. Het werd bovendien op een bepaald moment ook ongemakkelijk. Het verhaal van Lucien werd zo gestoord dat ik me begon af te vragen of het wel normaal was dat ik dit voor mijn plezier aan het lezen was.
Op ruim driekwart van het boek kwam er gelukkig alsnog een groot jachtelement om de hoek kijken en dat maakte heel veel goed. Daar komt bij dat in dit verhaal eindelijk duidelijk wordt wie ooit de grote liefde van Robert Hunter was, hoe dat afliep en waarom hij nu zo’n einzelgänger is. Hierdoor krijgt het personage van Robert meer diepgang en dat was de hoogste tijd.
Uiteraard ga ik gewoon verder met het lezen van de boeken rondom Robert Hunter, maar ik hoop wel dat in het volgende deel het gebruikelijke format grotendeels terugkeert. Dat is namelijk ijzersterk.
Geen reacties