Het is 1998 als de tieners Owen, Hamish, Nick, Lauren en Matty tijdens een kampeertrip in de bossen bij Highchair Rocks iets vreemds ontdekken. Er staat een trap tussen de bomen. Geen huis, geen verdieping en geen duidelijke bestemming, alleen die spiraaltrap die nergens heen lijkt te leiden. De vriendengroep, die zichzelf ooit aan elkaar heeft verbonden met de belofte om elkaar altijd te beschermen, voelt meteen dat er iets niet klopt. Toch wint nieuwsgierigheid het van gezond verstand en loopt één van hen de trap op. De volgende ochtend keren er slechts vier tieners uit het bos terug.
De e-mail van Nick
Twintig jaar later zijn de overgebleven vrienden allang geen hechte groep meer. Ze leiden allemaal hun eigen leven, de een meer succesvol dan de ander, en hebben nauwelijks nog contact met elkaar. Wat er die nacht in het bos is gebeurd, heeft hen allemaal op een andere manier beschadigd. Ze denken er geen van allen graag aan terug en elk van hen draagt nog altijd een vorm van schuldgevoel, verlies en oude spanningen met zich mee.
Lauren noemt zich tegenwoordig Lore en heeft het helemaal gemaakt als gameontwikkelaar. Hamish is makelaar en heeft een mooi gezin gesticht. Owen werkt in een tweedehands boekwinkel en helemaal niemand weet wat Nick tegenwoordig doet. Maar dan stuurt Nick uit het niets opeens een aangrijpende e-mail naar zijn vroegere vrienden.
In zijn e-mail aan Lore, Hamish en Owen vertelt Nick dat hij terminale alvleesklierkanker heeft en dat hij nog een keer wil samenkomen, nu het nog kan. Geschrokken vliegt iedereen naar Pittsburgh, waar een kerngezonde Nick hen opwacht. Hij geeft al vrij snel toe dat hij helemaal geen kanker heeft, maar dat hij dat als excuus heeft gebruikt om er zeker van te zijn dat iedereen zou komen. Dit weekend wil hij opnieuw met hen gaan kamperen, in de bossen van New Hampshire.
Een nieuwe trap
Gelaten geven Hamish, Owen en Lore gehoor aan Nicks verzoek. Ze voelen zich voor het blok gezet, maar lopen toch met de spullen die hij heeft geregeld de bossen in. De spanning is al om te snijden wanneer Nick zegt dat ze op hun bestemming zijn aangekomen, maar de echte angst slaat pas toe als ze zien wat daar op een open plek staat.
Voor hen staat opnieuw een eenzame spiraaltrap. Zonder huis, zonder duidelijke bestemming. Niet dezelfde trap als twintig jaar geleden bij Highchair Rocks, maar wel hetzelfde mysterieuze bouwwerk. Nick biecht op dat hij die fatale nacht nooit heeft kunnen loslaten en al die jaren is blijven zoeken naar antwoorden. Nu heeft hij de trap opnieuw gevonden. Voor hem voelt het alsof die op hen heeft gewacht. Dit keer wil hij niet dat iemand alleen naar boven gaat. Dit keer moeten ze samen.
Al snel wordt duidelijk dat de trap veel meer is dan een vreemd object in het bos. Het lijkt een doorgang naar iets dat hen kent. Iets dat speelt met herinneringen, angsten en oude wonden. Wat begint als een poging om eindelijk antwoorden te vinden over hun verdwenen vriend, verandert langzaam in een beklemmende afdaling in alles wat ze al die jaren hebben weggestopt.
Heerlijk beklemmende horror
Wat The Staircase in the Woods wat mij betreft zo goed doet, is dat het boek vanaf het begin een heel ongemakkelijk gevoel oproept. Een trap midden in het bos is eigenlijk zo’n simpel beeld, maar juist daardoor werkt het ontzettend goed. Er is niets bloederigs of ingewikkelds nodig om je meteen het gevoel te geven dat er iets grondig mis is. Die eenzame trap tussen de bomen is vreemd, onlogisch en doodeng. Precies het soort horrorbeeld dat zich in je hoofd nestelt.
Chuck Wendig neemt daar vervolgens lekker de tijd voor. Dit is geen horrorverhaal dat alleen draait om schrikmomenten of gruwelijke scènes, maar vooral om sfeer. De spanning zit in de oude vriendschappen, in wat er niet wordt uitgesproken en in het besef dat deze mensen al twintig jaar rondlopen met dezelfde wond. Daardoor voelt het boek niet alleen bovennatuurlijk, maar ook psychologisch beklemmend. De trap is eng, maar wat die trap losmaakt misschien nog wel meer.
Voor mij heeft The Staircase in the Woods iets van klassieke horror: een groep mensen, een afgelegen plek, een onmogelijk object en het ijzingwekkende idee dat je beter niet kunt kijken wat er aan de andere kant wacht. Tegelijkertijd is het boek modern genoeg om niet als een simpel kampvuurverhaal te voelen. Het is donker, vreemd en soms behoorlijk intens. Geen luchtige thriller voor tussendoor, maar wel een heerlijk doodeng boek voor lezers die houden van horror die langzaam onder je huid kruipt.
Geen reacties