Het is kerstavond en de eerste sneeuwvlokken dwarrelen traag door de lucht als Marissa Lewis op station Brockley uit de trein stapt. Ze is onderweg naar huis nadat ze tot laat als burlesque danseres in een nachtclub heeft gewerkt. Moe loopt ze de voortuin in van het huis waar ze samen met haar moeder woont en wil net de sleutel in het slot stoppen als er een gestalte in een lange zwarte trenchcoat verschijnt. Op zijn hoofd draagt hij een gasmasker van zwart leer. De volgende ochtend vindt haar moeder Marissa dood in de voortuin. Haar keel is opengesneden en de sneeuw om haar heen is volledig rood gekleurd.
Een uitstekend excuus
Diezelfde ochtend, op eerste kerstdag, heeft inspecteur Erika Foster zowaar een jurk aangetrokken. Commissaris Paul Marsh heeft haar uitgenodigd voor een kerstlunch bij hem thuis en hoewel Erika daar helemaal geen zin in heeft, heeft ze in ieder geval haar best gedaan om netjes voor de dag te komen.
De lunch is bedoeld als bedankje. Niet lang geleden wist Erika de tweelingdochters van Paul Marsh en zijn vrouw Marcie te redden uit de handen van twee moordenaars. Zonder haar kordate optreden was die zaak waarschijnlijk heel anders afgelopen. Toch voelt Erika zich ongemakkelijk bij alle dankbaarheid. Ze wil geen heldenstatus, geen warme familielunch en al helemaal geen ongemakkelijke gesprekken. Ze wil gewoon door met haar werk.
Daarom stopt ze onderweg naar het huis van Marsh meteen wanneer ze brigadier John MacGorry bij een met politielint afgezet huis ziet staan. Hij is net naar een plaats delict gestuurd en heeft daar het lichaam van Marissa Lewis aangetroffen. Voor Erika Foster is dat een uitstekend excuus om de kerstlunch met de commissaris te laten schieten.
Een man met een gasmasker
Erika stort zich met alles wat ze in zich heeft op de moord op Marissa Lewis, maar de zaak blijkt al snel ingewikkelder dan gedacht. Samen met haar collega’s Moss en Peterson doet ze grondig onderzoek, maar echte aanknopingspunten blijven uit. Het enige spoor dat ze hebben, is even angstaanjagend als vaag: er zou een man met een gasmasker door de straten van Londen zwerven.
Ondertussen vraagt ook Erika’s privéleven om haar aandacht. Haar schoonvader Edward, die op leeftijd is en de laatste tijd steeds warriger overkomt, is van de trap gevallen en heeft hulp nodig. Erika kan hem niet zomaar aan zijn lot overlaten en reist samen met haar goede vriend Isaac Strong naar Manchester om hem bij te staan.
De zaak rond Marissa draagt ze noodgedwongen over aan Moss, die meteen voelt hoe zwaar die verantwoordelijkheid op haar schouders drukt. Ze doet haar uiterste best om net zo voortvarend te werk te gaan als Erika, maar precies daardoor brengt ze zichzelf ernstig in gevaar.
Barstjes in haar pantser
In dit zesde deel rondom inspecteur Erika Foster zien we vooral een vrouw die steeds nadrukkelijker met haar leeftijd wordt geconfronteerd. Ze krijgt te maken met tekenen van de overgang, voelt verdriet omdat haar kans op een kind nu echt verkeken lijkt en ontdekt een zorgzame kant van zichzelf wanneer haar geliefde schoonvader haar nodig heeft.
Tegelijkertijd is Erika nog altijd diezelfde koelbloedige politievrouw die zich volledig vastbijt in een zaak en niet loslaat voor ze de waarheid boven tafel heeft. Juist die combinatie maakt haar in dit deel interessant. Ze is hard, scherp en koppig, maar haar pantser vertoont barstjes. En eerlijk? Dat maakt haar alleen maar menselijker.
De zaak rondom Marissa Lewis weet van begin tot einde te boeien. Er zijn genoeg verdachten, de sfeer is dreigend en Bryndza houdt het tempo er goed in. Vooral de afwisseling tussen het onderzoek, Moss die meer verantwoordelijkheid krijgt en Erika’s persoonlijke zorgen zorgt ervoor dat het verhaal nergens inzakt.
En dan die ontknoping. De uiteindelijke dader en het motief kwamen voor mij echt als een verrassing. Werkelijk, die plotwending aan het einde was heerlijk. Doods geheim is daarmee opnieuw een sterke Erika Foster-thriller: spannend, persoonlijk en precies verslavend genoeg om veel te laat nog één hoofdstuk verder te lezen.
Geen reacties