Het is 1796 en Cora heeft het ijskoud in het winterse Nova Scotia. Ze is een Marron, een afstammeling van gevluchte slaven en als wees opgegroeid in een vrije Marrongemeenschap op Jamaica. Na de tweede Marronoorlog tegen de Britten is Cora samen met andere Marrons verbannen naar Nova Scotia, waar ze nu in betrekkelijke vrijheid in een hutje woont. Haar woning deelt ze met Leah, een goede vriendin van haar overleden moeder, Silas, de man van haar overleden vriendin Elsy en hun zoontje Benjamin. De dagen zijn kort en guur, het genadeloze klimaat teistert Cora’s botten. En dan heeft ze ook nog eens het gevoel dat een schim haar tijdens haar tochten door de bossen achtervolgt.
De schaduw in het bos
Cora denkt met weemoed terug aan haar tijd op Jamaica. Ze heeft het niet slecht in het dorpje Preston in Nova Scotia, waar ze in een kleine gemeenschap met andere verbannen Marrons woont. Het ligt vlakbij het terrein van gouverneur John Wentworth en hij behandelt hen best goed. Maar samenwonen met Silas Heath, voormalig kapitein van het Marronleger op Jamaica, is als samenwonen met een dier in een kooi.
Wat Cora het meeste mist is haar vriendin Elsy. Ze waren meer dan enkel beste vriendinnen, ze waren als zussen. Zelfs Elsy’s huwelijk met Silas en de komst van hun zoontje Benjamin kon daar geen verandering in brengen. Elsy stierf net voor de verbanning naar Nova Scotia en sindsdien doet Cora haar best om Benjamin als haar eigen zoon op te voeden. Ze botst daarbij alleen wel regelmatig met Silas, die haar beloert alsof Cora binnenkort de plaats van Elsy aan zijn zijde moet gaan innemen.
Regelmatig loopt Cora door de bossen naar het stadje Halifax om daar naar de markt te gaan. Ondanks de snijdende kou is dat een welkome ontsnapping aan de spanningen die Silas om zich heen draagt. Maar tijdens haar wandelingen door de bossen heeft Cora wel steeds vaker het gevoel dat ze door een schaduw wordt gevolgd. Is het de geest van Elsy die haar iets wil vertellen?
Agnes
Na een tijdje ontdekt Cora dat het geen schim of een geest is waardoor ze zich in de bossen bekeken voelt. Het is een jonge vrouw die hier met haar trouwe hond verborgen voor alles en iedereen woont. Agnes is een gevluchte slaaf en met haar viervoeter Patience weet ze al een hele tijd in een zelf gebouwd onderkomen tussen de bomen te overleven. Het is zwaar en ijskoud, maar alles is beter dan het leven als slaaf.
Cora is al snel helemaal in de ban van de dappere Agnes. Ze bewondert haar kracht, haar zelfredzaamheid en vindingrijkheid. Ze gaat regelmatig op bezoek bij Agnes, en ook al vertelt Agnes nooit echt iets over haar vroegere leven, ontstaat er desondanks een diepe verbondenheid tussen de twee vrouwen.
Samen vieren ze de ultieme vrijheid, los van de maatschappij en haar regels en onrechtvaardigheden. De vraag is alleen hoe lang ze deze vrijheid mogen behouden.
Een indrukwekkend eerbetoon
Het duurde even eer ik goed in het boek zat, want ik wist niet wat een Marron was. En hoe het met de oorlogen op Jamaica en de daarop volgende verbanningen naar Nova Scotia zat. Het boek besteedt daar maar weinig aandacht aan, dus heb ik het op moeten zoeken. Zo kwam ik achter geschiedenisfeiten waarvan ik nog nooit had gehoord. Met die nieuwe kennis in mijn hoofd las het verhaal een stuk makkelijker en was ik al snel helemaal een met Cora en Agnes.
Hun levens zijn krachtig, indrukwekkend en tegelijkertijd hartverscheurend, het is onmogelijk om al deze prachtige zinnen en beschrijvingen te lezen zonder af en toe te zuchten om alle waargebeurde ellende waar ze mee te maken hebben. Het is een indrukwekkend boek, een eerbetoon aan de 18e eeuwse Marrons in Nova Scotia waarvan nog maar weinig mensen iets weten.
Geen reacties