Het is een bloedhete ochtend in de keurige Hogarth Street in Sidney, wanneer pakketbezorger Logan met zijn busje voor een groot vrijstaand huis met een perfect bijgehouden gazon stopt. Hij pakt het pakket dat bestemd is voor Katherine West – overduidelijk een computer – en zodra hij bij de voordeur staat, belt hij aan. Er wordt alleen niet opengedaan, er klinkt enkel een aarzelende vrouwenstem aan de andere kant van de deur. Ze wil dat hij de doos bij de deur achterlaat, maar aangezien er voor ontvangst moet worden getekend, moet Logan het weer meenemen. Met een ongemakkelijk gevoel rijdt hij uiteindelijk weg, hij weet zeker dat er iets met die vrouw aan de hand is.
Ongewoon stil
Niet veel later heeft de bejaarde Gladys in haar woning aan diezelfde Hogarth Street een discussie met haar man Lou. Zij wil de ramen openzetten zodat er wat frisse lucht binnenkomt, maar Lou wil de ramen en de gordijnen dicht houden zodat het niet te warm in huis wordt.
Als Gladys heel eigenwijs toch de gordijnen opendoet, valt haar op dat de gordijnen van het huis van John en Katherine West aan de overkant nog steeds dichtzitten. Dat is vreemd, want haar kinderen zijn altijd vroeg wakker en ze heeft eerder gehoord dat John met zijn auto naar zijn werk vertrok. Zouden ze ziek zijn? Normaal gesproken zou Katherines tweeling, de vijfjarige George en Sophie nu bij de voordeur staan te trappelen om naar school te gaan. Nu is het er ongewoon stil.
Gladys staat op het punt om naar Katherines huis te lopen om te kijken of ze ergens mee kan helpen, maar Lou houdt haar tegen. Hij vindt dat ze zich teveel met anderen bemoeit en dat ze het gezin aan de overkant met rust moet laten. Gladys stemt gelaten in, ergens heeft Lou wel gelijk. De lokale politie begon ook al te klagen dat ze hen te vaak belde voor futiele zaken. Toch zit het haar helemaal niet lekker, iets klopt hier niet.
De uren verstrijken en hoewel Gladys aan de lopende band een blik op het huis van John en Katherine werpt, verandert er niets. De gordijnen blijven dicht, er is geen enkele beweging en ondanks dat de tweeling nog thuis is, is er geen enkel geluid. Het is alsof er een drukkende, onheilspellende mist rondom het huis hangt.
Het knagende gevoel
Hoewel pakketbezorger Logan zich eigenlijk met hele andere zaken bezig zou moeten houden, laat de vrouw die eerder die ochtend de deur niet voor hem open wilde doen hem niet los. Hij kan zich niet voorstellen dat het aan hem lag dat ze het pakket niet aan wilde nemen, hij draagt een overhemd met lange mouwen zodat zijn vele tatoeages niet zichtbaar zijn. Hij heeft het knagende gevoel dat die Katherine West om andere redenen de deur niet open wilde doen, er is daar iets aan de hand.
In een opwelling besluit Logan om het pakket nog een keer aan te bieden, maar als hij opnieuw aanbelt wordt er weer niet opengedaan. Wel hoort hij een kinderstem aan de andere kant van de deur en die zorgt ervoor dat hij zich nog meer zorgen gaat maken.
Een unheimische kriebel
Ik kan me niet heugen dat ik eerder een thriller van een Australische auteur heb gelezen, de Verenigde Staten, Groot Brittannië, Scandinavië en Nederland zijn doorgaans de settings van de boeken die ik lees. Ik vond het dus erg leuk om een keer compleet andere plaatsnamen voorbij te zien komen en om in de Australische decemberhitte te worden ondergedompeld.
Die hitte was overigens ook heel passend bij dit beklemmende verhaal waarbij de hoge luchtvochtigheid samen met een unheimische kriebel van naderend onheil langzaam maar zeker onder je huid kruipt. Hier en daar vond ik het traag, had ik het gevoel dat er wel erg diep op de verschillende randpersonages werd ingegaan terwijl ik wilde weten wat er met Katherine aan de hand was. Maar eigenlijk is dat geen punt van kritiek, het houdt vooral in dat ik flink in het verhaal was gezogen en net als Gladys en Logan antwoorden wilde zien.
Uiteindelijk is er ook een behoorlijke plotwending die ik niet zag aankomen, en blijkt er opeens een verband tussen de verschillende verhaallijnen te zijn. Het zat dus sterk in elkaar en wist me zeker te verrassen. Het zou zomaar kunnen dat ik meer van deze in Nederland nog onbekende Nicole Trope ga lezen!
Geen reacties