Natalie Heller Mills heeft het leven waar miljoenen vrouwen met een mengeling van bewondering en jaloezie naar kijken. Op Yesteryear Ranch woont ze met haar knappe cowboy Caleb en hun vijf kinderen, terwijl nummer zes onderweg is. Natalie bakt zuurdesembrood, verzamelt eieren, kookt met producten van eigen land en laat haar volgers op Instagram zien hoe mooi het leven kan zijn wanneer een vrouw zich volledig aan God en haar gezin wijdt. Dat er achter de schermen kindermeisjes en een producer nodig zijn om dat idyllische plaatje in stand te houden, hoeven haar volgers natuurlijk niet te weten. Natalie geniet van haar leven totdat ze op een ochtend in een hele andere wereld wakker wordt…
Een heel duidelijke kijk op de rol van vrouwen
Natalie heeft uitgesproken ideeën over hoe een vrouw haar leven zou moeten leiden. Zelf heeft ze bewust gekozen voor een traditioneel bestaan waarin Caleb volgens de buitenwereld voor het inkomen zorgt en zij zich bezighoudt met hun kinderen en het huishouden. Vrouwen die iedere ochtend naar kantoor vertrekken en daarnaast proberen een gezin draaiende te houden, begrijpt ze niet. Volgens Natalie hebben zij zich laten overtuigen dat een succesvolle carrière hetzelfde is als onafhankelijkheid en vrijheid.
Sterker nog, ze ziet juist vooral wat die keuze vrouwen kost. Ze kijkt naar voormalige studiegenoten die buiten de deur werken, kinderen krijgen en vervolgens voortdurend alle ballen in de lucht proberen te houden. In Natalies ogen werken ze zich een slag in de rondte in een wereld die nog altijd grotendeels door mannen is ingericht, om daarna thuis gewoon aan een tweede werkdag te beginnen. Waarom zou je daarvoor kiezen als er ook een andere mogelijkheid is?
Natalie weet haar eigen keuze ondertussen bijzonder aantrekkelijk te presenteren. Via Instagram krijgen haar miljoenen volgers een eindeloze stroom prachtige beelden voorgeschoteld van zelfgebakken brood, rondrennende kinderen en het eenvoudige leven op Yesteryear Ranch. Daarmee verkoopt ze niet alleen haar eigen bestaan, maar ook het idee dat vrouwen gelukkiger zouden zijn wanneer ze weer kiezen voor een traditionele rolverdeling. Dat haar eigen leven lang niet zo eenvoudig en traditioneel is als ze doet voorkomen, houdt Natalie liever buiten beeld.
Achter de schermen van Yesteryear Ranch
Want zo eenvoudig als Natalie haar leven voorstelt, is het natuurlijk helemaal niet. Achter de schermen lopen twee kindermeisjes rond die helpen met de vijf kinderen, ranchmedewerkers nemen een groot deel van het werk op het land voor hun rekening en producer Shannon zorgt ervoor dat Natalies leven iedere dag zo perfect mogelijk op Instagram verschijnt. Moderne gemakken zijn er eveneens genoeg, zolang ze maar buiten beeld blijven. Zelfs de idyllische ranch is niet helemaal het resultaat van hard werken en eenvoudig leven, maar kon dankzij een flinke financiële bijdrage van Calebs vader worden opgebouwd.
Ook haar huwelijk is lang niet zo perfect als Natalie haar volgers laat geloven. Caleb mag op Instagram dan de ideale stoere cowboy zijn, in werkelijkheid is hij vooral een redelijke nietsnut die niet goed weet wat hij wil. Ondertussen lopen de spanningen tussen hem en Natalie steeds verder op en begint ook het zorgvuldig opgebouwde familieplaatje scheuren te vertonen.
Dan wordt Natalie op een ochtend wakker in een versie van Yesteryear Ranch die ze nauwelijks herkent. De moderne gemakken zijn verdwenen, het huis is vervallen en de kinderen om haar heen noemen haar weliswaar mama, maar zijn niet haar kinderen. Ook Caleb is er, alleen lijkt hij een compleet andere man te zijn. Langzaam dringt tot Natalie door wat er aan de hand lijkt te zijn: het is niet langer 2025. Ze is wakker geworden in 1855.
Tenenkrommend hypocriet
Ik hoef een hoofdpersonage echt niet per se sympathiek te vinden om van een boek te kunnen genieten. Soms is het zelfs heerlijk om je honderden pagina’s lang aan iemand te ergeren. Bij Natalie werkte dat voor mij alleen anders. Haar superieure houding tegenover vrouwen die ervoor kiezen om te werken begon me al snel behoorlijk tegen te staan. Zeker omdat ze haar eigen zogenaamde traditionele leven alleen kan leiden dankzij het fortuin van haar schoonfamilie en een hele stoet mensen die achter de schermen het werk voor haar doet.
Natalie presenteert zichzelf ondertussen alsof zij heeft ontdekt hoe vrouwen echt gelukkig kunnen worden en iedereen die andere keuzes maakt het gewoon niet heeft begrepen. Dat ze haar zuurdesembrood rustig kan bakken terwijl kindermeisjes voor haar kinderen zorgen en medewerkers de ranch draaiende houden, lijkt ze daarbij voor het gemak te vergeten. Die hypocrisie vond ik werkelijk tenenkrommend. Op een gegeven moment las ik dan ook vooral verder omdat ik vurig hoopte dat Natalie nog eens keihard op haar bek zou gaan.
Gelukkig bleef er nog één vraag over die me nieuwsgierig genoeg maakte om door te lezen: hoe zat het in hemelsnaam met dat plotselinge wakker worden in 1855? Dat mysterie maakte Yesteryear uiteindelijk boeiend genoeg om uit te lezen, maar daar is voor mij zo’n beetje alles wel mee gezegd. Ik had vooraf behoorlijk wat enthousiaste verhalen over dit boek voorbij zien komen, maar die verwachtingen wist het absoluut niet waar te maken. Wat mij betreft is Yesteryear dan ook een behoorlijk duidelijk gevalletje ‘not worth the hype’.
Geen reacties