Oud-rechercheur Bill Hodges is inmiddels bijna zeventig jaar oud, maar van ophouden met werken wil hij nog altijd niets weten. Hij heeft het namelijk prima naar zijn zin bij het zelf opgerichte privé detectivebureau ‘Finders Keepers’ dat hij samen met Holly Gibney runt. Seriemoordenaar Brady Hartsfield – die in een ziekenhuis als kasplantje ligt te vegeteren – heeft hij eindelijk uit zijn hoofd kunnen zetten. Totdat zijn voormalige partner Pete Huntley hem belt omdat er een verdachte zelfmoord heeft plaatsgevonden. Het gaat om Martine Stover, een 56-jarige vrouw die door toedoen van Brady Hartsfield blijvend invalide is geraakt.
Mr. Mercedes
Brady Hartsfield is de beruchte Mr. Mercedes. In april 2009 – bijna zeven jaar eerder – reed Brady opzettelijk met een gestolen Mercedes op een wachtende menigte voor een banenbeurs bij het City Centre in. Acht mensen kwamen daarbij om het leven, vijftien anderen werden ernstig verwond. Eén van die vijftien mensen was Martine Stover.
Het was Holly die Brady bij een volgende geplande aanslag in 2009 wist tegen te houden door met de ‘Happy Mepper’ van Bill (een oude sok gevuld met kogellagers) de schedel van Brady in te slaan. Sindsdien ligt deze meedogenloze moordenaar in een coma hersenletselkliniek.
Wanneer Bill en Holly bij het huis van Martine Stover aankomen, blijkt dat niet alleen de zwaar verlamde Martine zelfmoord heeft gepleegd. Ook haar moeder die bij haar inwoonde en voor haar zorgde heeft een einde aan haar leven gemaakt. Deze hele zaak zit Bill en vooral Holly al meteen niet lekker. En dat heeft er alles mee te maken dat Brady Hartsfield er altijd al een kei in was om mensen op afstand tot zelfmoord te verleiden. Holly noemt hem zelfs een zelfmoordarchitect.
Een iets actiever kasplantje
Pete Huntley ziet niets in het gesuggereerde verband met Brady Hartsfield, toch kan hij niet om het feit heen dat een paar maanden eerder twee andere slachtoffers van de aanslag van Mr. Mercedes zelfmoord hadden gepleegd. Hij kan niet anders dan al deze doden als zelfmoorden af te stempelen. Verdere verbanden mogen Bill en Holly zo onofficieel mogelijk onderzoeken.
Dat onderzoek begint uiteraard in de hersenletselkliniek waar Brady Hartsfield hulpeloos in kamer 217 verblijft. Zijn vaste arts, dokter Babineau, weet trots te vertellen dat zijn favoriete patiënt tegen alle verwachtingen in uit zijn coma wakker is geworden en dat hij sinds kort zelf kan eten. Hij kan zelfs met hulp hele kleine stukjes lopen, daarnaast is hij in staat om met gebaren en eenvoudige geluiden op vragen te reageren.
Veel is het niet, maar al met al is Brady hiermee nu wel een iets actiever kasplantje. Zo op het oog lijkt de voormalige Mr. Mercedes de onschuld zelve, amper in staat om te communiceren of te bewegen, maar Bill en Holly weten wel beter. Er is hier iets aan de hand.
Een afscheid
Net als bij de twee voorgaande delen uit de Mr. Mercedes-trilogie draait het ook bij dit verhaal vooral op de steeds verder opbouwende spanning. Het werkt gestaag toe naar een confrontatie waarin het verleden en het heden onlosmakelijk met elkaar worden verbonden.
De toon is donker, maar ook melancholisch. Dit boek is namelijk niet alleen het slot van een spectaculaire trilogie waarbij het onmogelijk is om Bill, Holly en Jerome niet in je hart te sluiten. Het is ook een afscheid, en die voelde ik wel even toen ik de laatste bladzijde had gelezen.
Gelukkig staat de televisieserie Mr. Mercedes uit 2017 inmiddels op Netflix en komt de onvergetelijke Holly Gibney in nog veel meer boeken van Stephen King terug, dus voorlopig zit ik nog wel even onder de pannen.
Geen reacties