Het is een doodgewone ochtend in New York wanneer Lowen Ashleigh voor haar ogen een man onder een vrachtwagen ziet belanden. De klap is gruwelijk en tot haar afschuw spat het bloed van het slachtoffer over haar kleding. Terwijl ze verbijsterd op straat staat, schiet een onbekende man haar te hulp. Hij neemt haar mee naar het toilet van een nabijgelegen koffiebar, en geeft haar zelfs zijn eigen overhemd zodat ze niet onder het bloed naar haar afspraak hoeft. De vriendelijke vreemdeling stelt zich voor als Jeremy en ondanks de nogal bizarre omstandigheden voelt Lowen zich onmiddellijk tot hem aangetrokken. Wanneer ze even later afscheid nemen, gaat ze ervan uit dat hun wegen zich nooit meer zullen kruisen. Maar daarin vergist ze zich.
Een aanbod dat Lowen niet kan weigeren
Lowen is onderweg naar een afspraak bij een uitgeverij, die door haar literair agent Corey is geregeld. Wat ze precies van het gesprek moet verwachten, weet ze niet. Hoewel ze al verschillende thrillers op haar naam heeft staan, is haar schrijverscarrière nooit echt van de grond gekomen. Haar boeken verkopen redelijk, maar een grote doorbraak is uitgebleven. Dat vindt Lowen overigens niet zo erg, want ze houdt er helemaal niet van om in de belangstelling te staan. Ze schrijft het liefst in alle anonimiteit en moet er niet aan denken om zichzelf voortdurend te moeten promoten.
Financieel kan Lowen een nieuwe opdracht alleen wel heel goed gebruiken. Het afgelopen jaar heeft ze vrijwel al haar tijd besteed aan de verzorging van haar ernstig zieke moeder, die onlangs is overleden. Daardoor kwam ze nauwelijks aan schrijven toe en inmiddels heeft ze grote moeite om de eindjes nog aan elkaar te knopen. De achterstallige rekeningen stapelen zich op en zelfs haar woning dreigt ze kwijt te raken. Een goedbetaalde opdracht zou dan ook als geroepen komen, al heeft ze geen flauw idee waarom de uitgeverij juist haar heeft uitgenodigd.
Tot haar grote verbazing zit aan de vergadertafel niemand minder dan Jeremy, de man die haar eerder die ochtend te hulp schoot. Hij blijkt de echtgenoot te zijn van Verity Crawford, een bijzonder succesvolle thrillerauteur die na een ernstig auto-ongeluk niet meer in staat is om te schrijven. Omdat haar populaire boekenserie nog niet is afgerond, zoekt de uitgeverij iemand die de resterende delen kan voltooien. Jeremy heeft zijn zinnen op Lowen gezet en biedt haar een bijzonder aantrekkelijk contract aan. Om zich goed in Verity’s werk te kunnen verdiepen, mag ze bovendien tijdelijk bij het gezin Crawford verblijven. Voor Lowen, die dringend behoefte heeft aan zowel geld als een dak boven haar hoofd, lijkt het aanbod bijna te mooi om waar te zijn.
Een huis vol verdriet en duistere geheimen
Wanneer Lowen haar intrek neemt in het huis van de familie Crawford in Vermont, merkt ze al snel dat er een beklemmende sfeer hangt. Het gezin heeft de afgelopen jaren verschillende tragedies meegemaakt en de gevolgen daarvan zijn nog overal voelbaar. Jeremy probeert zo goed mogelijk voor zijn jonge zoon Crew te zorgen, terwijl Verity sinds haar ongeluk volledig afhankelijk is van anderen. Ze ligt als een kasplantje in haar bed en lijkt zich nauwelijks bewust van wat er om haar heen gebeurt. Hoewel Jeremy zijn best doet om Lowen op haar gemak te stellen, kan ze het onconfortabele gevoel dat haar bekruipt maar moeilijk van zich afzetten.
Lowen brengt haar dagen voornamelijk door in Verity’s werkkamer, waar ze zich verdiept in de aantekeningen, manuscripten en verhaallijnen die haar voorgangster heeft achtergelaten. Tussen alle documenten ontdekt ze echter een manuscript dat niets met de boekenserie te maken heeft. Het blijkt een onvoltooide autobiografie te zijn waarin Verity op onthutsende wijze terugblikt op haar huwelijk, haar moederschap en de gebeurtenissen die het gezin hebben getekend. Wat aanvankelijk nog op een persoonlijke terugblik lijkt, verandert al snel in een aaneenschakeling van schokkende bekentenissen. Hoe verder Lowen leest, hoe meer ze zich afvraagt met wat voor vrouw ze eigenlijk onder één dak woont.
Terwijl Lowen zich steeds verder verdiept in het verleden van de familie Crawford, groeit ook haar aantrekkingskracht tot Jeremy. Tegelijkertijd gebeuren er in het huis vreemde dingen die haar steeds meer aan het twijfelen brengen. De vrouw die ze in de autobiografie leert kennen, lijkt nauwelijks te rijmen met de hulpeloze Verity die boven in bed ligt. Hoeveel weet Jeremy werkelijk van de vrouw met wie hij getrouwd is? Lowen raakt er steeds meer van overtuigd dat ze op informatie is gestuit die nooit ontdekt had mogen worden.
Een veelbelovend uitgangspunt
Verity begint veelbelovend. Met het gruwelijke ongeluk op de eerste pagina’s weet Colleen Hoover onmiddellijk mijn aandacht te trekken en ook het uitgangspunt van het verhaal spreekt me aan. Een schrijfster die haar intrek neemt in het huis van een zwaargewonde collega en daar een schokkend manuscript ontdekt, biedt immers volop mogelijkheden voor een beklemmende psychologische thriller. Ik begon dan ook vol goede moed aan het boek, maar merkte helaas dat mijn enthousiasme naarmate het verhaal vorderde steeds verder afnam.
Dat had vooral te maken met de personages, want ik kreeg al vrij snel een godsgruwelijke hekel aan Verity. Natuurlijk hoeft een personage niet sympathiek te zijn om een verhaal interessant te maken, maar de afschuw die haar autobiografie bij me opriep, begon mijn leesplezier behoorlijk in de weg te zitten. Daar kwam nog bij dat ik Lowen als hoofdpersonage niet interessant genoeg vond om het verhaal te kunnen dragen. Door de afwisseling tussen haar belevenissen en de fragmenten uit Verity’s manuscript werd ik dus voortdurend heen en weer geslingerd tussen pure afschuw en een verhaallijn die me maar matig wist te boeien. Waar ik had gehoopt op een steeds verder oplopende spanning, merkte ik dat het verhaal voor mijn gevoel juist regelmatig behoorlijk inzakte.
Toch wist Hoover me tegen het einde alsnog volledig te verrassen. Net toen ik dacht dat ik het verhaal inmiddels wel doorhad, kwam ze met een ontknoping die ik absoluut niet had zien aankomen. Dat zorgde ervoor dat ik het boek uiteindelijk toch met een beter gevoel dichtsloeg dan ik halverwege had verwacht. Maar hoe verrassend die laatste wending ook was, hij kon niet helemaal goedmaken dat ik me gedurende een groot deel van het verhaal vooral had zitten ergeren. Verity is voor mij dan ook een thriller met een veelbelovend uitgangspunt en een sterke ontknoping, maar met een middendeel waarin de spanning het te vaak moet afleggen tegen de weerzin die Verity bij me opriep.
Geen reacties