Aan het einde van haar eerste jaar aan Bloodwing Academy besluit Medra Pendragon dat de ziel van haar moeder Orcades eindelijk uit haar dolk bevrijd moet worden. Na zorgvuldig onderzoek vindt ze een passend ritueel, dat ze midden op de Dragon Court uitvoert. Alleen loopt alles anders dan gepland. Orcades komt niet vrij, maar een van de vier stenen draken op de Dragon Court wel. Nyxaris, een enorme zwarte Duskdrake, ontwaakt met een oorverdovend gebrul en verdwijnt in de nacht. Vanaf dat moment is Medra niet langer enkel de vreemde drakenrijder met bijzonder bloed, maar het middelpunt van een gevaarlijk politiek spel. Want wie controle heeft over Medra, kan misschien ook controle krijgen over de enige levende draak.
Een politiek mijnenveld
Het ontwaken van Nyxaris blijft niet zonder gevolgen. Deze draak is al eeuwenlang het symbool van huis Avari, maar het is Medra – verbonden aan het huis Drakharrow – die hem uit zijn stenen gevangenschap heeft gewekt. Voor Victor Drakharrow is dat reden genoeg om haar stevig vast te houden, terwijl Lady Elaria Avari vindt dat Nyxaris historisch gezien bij hen hoort. Medra zit ondertussen opgesloten in Drakharrow Tower en probeert vooral één ding verborgen te houden: dat ze Nyxaris helemaal niet zo goed onder controle heeft als iedereen denkt.
Tijdens een speciaal tribunaal draait alles om de vraag in hoeverre Medra een goede band met Nyxaris heeft. Als Medra werkelijk een drakenrijder is, moet ze kunnen bewijzen dat Nyxaris naar haar luistert. En als ze dat niet kan, is ze voor de highbloods vooral een gevaar dat niemand kan beheersen. Om haar positie te redden, bluft Medra zich door het politieke mijnenveld heen. Uiteindelijk krijgt ze tijdelijk de kans om te laten zien in hoeverre Nyxaris opdrachten van haar accepteert. Voor nu bewaren de huizen daarmee de vrede, maar Medra weet dat die afspraak vooral uitstel is. Over een paar maanden moet ze bewijzen dat de draak haar gehoorzaamt, terwijl ze zelf maar al te goed weet dat Nyxaris zich door niemand laat commanderen.
Alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is, zit Medra meer dan ooit vast aan Blake Drakharrow. Tijdens de consort games in haar eerste jaar gaf Blake haar zijn bloed om haar sterker te maken, maar hij verzweeg dat hij daarmee hun band veel dieper maakte dan Medra had begrepen. Sindsdien kan Blake alleen nog van haar bloed leven en moet hij zich om de paar dagen aan haar voeden. Medra haat hem om wat hij haar heeft aangedaan, en terecht. Toch is die woede niet het enige wat er tussen hen speelt. Hoe graag ze het misschien ook zou willen ontkennen, de aantrekkingskracht tussen Medra en Blake is nog lang niet verdwenen.
Een zorgvuldig opgebouwde leugen
Wanneer het schooljaar van de Bloodwing Academy weer zijn begonnen, probeert Medra niet alleen haar hoofd boven water te houden, maar ook te begrijpen wat ze precies heeft losgemaakt. Ze verdiept zich verder in draken, drakenrijders en de geschiedenis van Sangratha, maar hoe meer ze ontdekt, hoe minder het officiële verhaal lijkt te kloppen. De verdwijning van de draken en de drakenrijders blijkt geen simpel stukje oude geschiedenis te zijn, maar een zorgvuldig opgebouwde leugen waar nog altijd veel machtige families belang bij hebben.
Langzaam maar zeker krijgt Medra zicht op een verleden dat veel duisterder en politieker is dan haar is voorgespiegeld. En als de waarheid inderdaad anders is dan iedereen op Bloodwing Academy heeft geleerd, dan betekent dat ook dat Nyxaris niet zomaar een wonderlijke uitzondering is.
Een typisch tussendeel
Dit tweede deel uit de serie rondom de Bloodwing Academy heeft geen langzaam begin, het gaat direct in volle vaart verder op het einde van het eerste deel, dus ik was blij dat ik dat deel vrij recent heb gelezen. En dan nog moest ik af en toe teruggrijpen om te kijken hoe het ook alweer zat.
Het tempo ligt dus erg hoog, en daarbij voelt Bloodwing Academy steeds minder als een decor. Het ontwikkelt zich in treinsnelvaart tot een onderdeel van een gevaarlijk spel waarin Medra nog altijd niet weet wie haar vijand is en wie misschien toch aan haar kant staat.
The bond that burns is een typisch tussendeel: het is een naadloos vervolg op het eerste boek en bereid voor op nog veel meer dreiging en gevaar in het volgende boek. Hoe dan ook: het was zo spannend en verslavend dat ik het ademloos heb zitten lezen. Kom maar op met dat vervolg!
Geen reacties