Inspecteur Erika Foster is inmiddels echt wel wat gewend, maar toch moet ze even slikken als ze samen met collega Kate Moss op een regenachtige ochtend in oktober bij een droge rivierbedding van de Theems staat. Voor haar ligt een koffer in het vochtige zand en er steken een paar vingers met zwart geworden nagels uit. Wanneer ze de koffer voorzichtig openmaken, blijkt er een flink toegetakeld hoofd van een man in te zitten, samen met zijn losse torso en zijn afgehakte benen. Het is aan Erika om uit te zoeken wie deze man is en waarom hij zo bruut aan zijn einde moest komen.
Een tweede koffer
Forensisch patholoog Isaac Strong weet al snel te vertellen dat de koffer met de afgeslachte man al een tijdje in het water lag. En dat het zijvakje van de koffer een afgesloten plastic zakje bevatte waarin de trouwring, het horloge en een gouden halsketting van de man zaten. Dat is een vreemd detail, maar het is niets vergeleken met het feit dat de maag van de vermoorde man vol met zakjes cocaïne zit.
Erika tast in het duister om de toedracht van deze vreemde moordzaak, totdat blijkt dat er twee weken eerder eenzelfde koffer aan de oever van de Theems is gevonden. In die koffer zaten de lichaamsdelen van een vermoorde vrouw. Bij haar autopsie was op basis van haar bloedwaarden gebleken dat ze al jaren drugsverslaafd was, dus was ze afgeschreven als een naamloos slachtoffer uit het drugscircuit.
Nu blijkt dat er een ogenschijnlijke seriemoordenaar door Londen loopt, staat Erika op scherp. Ze moet alleen nog wel even de bureaucraten boven haar ervan zien te overtuigen dat deze moorden niet naar de afdeling Narcotica moeten worden overgedragen. Ze is ervan overtuigd dat die cocaïne slechts een bijzaak is en zoals gewoonlijk blijkt haar intuïtie gelijk te hebben.
Een negatieve spiraal
Terwijl Erika wordt aangevallen door twee mannen wanneer ze de zakjes cocaïne uit de maag van de vermoorde man naar het forensisch instituut wil brengen, heeft de 20-jarige Nina Hargreaves hele andere problemen. Ze woont samen met haar vriend Max, maar dat is lang niet altijd makkelijk. Ze had Max een jaar eerder ontmoet toen ze allebei bij de fish-and-chips-shop Santino’s werkten en Nina was op slag verliefd op de ruim tien jaar oudere Max geworden.
Toen ze bij hem introk wist ze echt wel dat hij met druggerelateerde zaken bezig was. Omdat hij het zelf niet gebruikt en ze op deze manier beiden niet in loondienst hoeven te werken om rond te komen, maakt ze zich er niet druk om. Hij kan alleen wel erg controlerend en labiel naar haar toe zijn.
Voordat Nina het door heeft, heeft Max haar in een negatieve spiraal meegetrokken waar ze maar niet uit kan ontsnappen.
De kracht van Erika Foster
Dit vijfde deel uit de Erika Foster-reeks heeft me opnieuw tot de laatste bladzijde geboeid. Deze keer niet zozeer om de opzienbarend gruwelijke moorden, maar om het menselijke gezicht dat er aan de daders is gegeven. Bovendien komen in dit deel meer vaste personages die in de vorige delen zijn geïntroduceerd tot bloei. Isaac Strong, Kate Moss, James Peterson en Paul Marsh krijgen steeds meer vorm, ik vind dat dit de hele serie naar een hoger niveau tilt.
Koud bloed laat zien dat de kracht van Erika Foster niet zit in haar uiterlijke kilte en haar onvermogen om het soms wat rustiger aan te doen, maar juist in haar kracht om ondanks alles betrokken te blijven. Het is niet voor niets dat Robert Bryndza inmiddels negen boeken over deze gedreven inspecteur heeft geschreven: Erika Foster gaat onder je huid zitten.
Ik ben blij dat ik met deze serie behoorlijk achterloop, want dat wil zeggen dat ik voorlopig nog wel even onder de pannen zit. Op naar deel zes!
Geen reacties