De weduwe – John Grisham

Erfrechtadvocaat Simon Latch heeft in het stadje Braxton in Virginia zijn eigen advocatenkantoortje, maar erg succesvol is hij niet. In zijn regio valt er maar weinig aan het opstellen van testamenten, het afhandelen van faillissementen en het oplossen alimentatiekwesties te verdienen. Door zijn gokgewoontes en aankomende scheiding ziet zijn financiële toekomst er ook niet bepaald rooskleurig uit. Maar dan komt de 85-jarige weduwe Eleanor Barnett op een dag zijn kantoor binnenlopen. Deze dame lijkt niet veel bijzonders op haar aangevraagde testament te kunnen vermelden, maar dan komt de aandelenportefeuille van haar overleden man ter sprake.  

Dollartekens in de ogen

In eerste instantie denkt Simon dat hij met het opstellen van het testament van Eleanor Barnett een routineklusje heeft binnengehaald. Haar bescheiden huis is afbetaald, ze heeft wat spaargeld op een rekening staan en afgezien van de twee volwassen zoons uit het eerdere huwelijk van haar overleden echtgenoot – aan wie ze geen cent wil nalaten – heeft ze geen familie.

Toch blijkt al snel dat Eleanor heel wat beter in haar slappe was zit dan Simon had ingeschat. Haar echtgenoot Harry Korsak was namelijk bijna veertig jaar lang regionaal vertegenwoordiger van Coca Cola. Toen hij aan het begin van zijn loopbaan bij die frisdrankgigant in aanmerking voor aandelenopties kwam, ging hij daarop in en kocht vervolgens zijn hele carrière lang ieder aandeel dat hij te pakken kon krijgen. Zonder ooit iets te verkopen.

Toen Coca Cola dertig jaar geleden producten aan Walmart ging leveren, ging Harry ook aandelen van Walmart kopen. En weer deed hij nooit iets van de hand. Eleanor heeft geen idee wat die aandelen van Harry inmiddels waard zijn, maar het zal vast om veel geld gaan. Simon krijgt direct dollartekens in de ogen en besluit dat hij het opstellen van dit testament héél slim moet aanpakken. Dan zouden zijn problemen zomaar eens op korte termijn kunnen verdwijnen.

Aangeklaagd voor moord

Simon gaat Eleanor vanaf dat eerste moment flink fêteren. Hij neemt haar regelmatig mee uit lunchen, helpt haar met haar problemen rondom haar stiefzoons staat direct voor haar klaar als ze door een auto-ongeluk in het ziekenhuis belandt. Eleanor vindt dat allemaal prachtig, want ze is erg eenzaam. In een mum van tijd is Simon haar beste vriend en vertrouweling.

Er is alleen wel iets wat Simon dwarszit. Bewijs dat Eleanor daadwerkelijk die omvangrijke aandelenportefeuille van Harry heeft, is er niet. Ze deelt alles met hem, behalve de papieren waarin iets over die aandelen staat. Ze zou in principe in haar drang naar aandacht alles verzonnen kunnen hebben. Of ze verzwijgt dat ze die aandelen ooit heeft verkocht en door verkeerde beslissingen vervolgens alles is kwijtgeraakt.

Een ander probleem zijn die stiefzoons van haar. Die zijn bang dat ze buiten de boot gaan vallen en cirkelen als bloeddorstige hyena’s om haar en Simon heen. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, sterft Eleanor onder verdachte omstandigheden en wordt Simon aangeklaagd voor moord.  

De magic touch

In de vroege jaren negentig wist John Grisham de thrillerwereld aardig op te schudden met bestsellers als De jury, Advocaat van de duivel, Achter gesloten deuren en ga zo nog maar een tijdje door. Zijn naam op een boekcover was destijds een garantie voor succes en in dat decennium heb ik zo’n beetje alles van hem gelezen. Rond de eeuwwisseling kwam daar alleen verandering in.

De broederschap – dat in het jaar 2000 uitkwam – heb ik nog wel gelezen (en vond het ook nog eens erg goed), daarna verdween hij van mijn radar. En dat terwijl hij wel bleef publiceren. Vanaf 1989 heeft John Grisham ieder jaar consequent een boek uitgebracht, maar om de een of andere reden was dat in de 21^e eeuw niet langer een enorm succes. Het is in ieder geval compleet aan me voorbij gegaan.

Toen ik onlangs De weduwe van A.W. Bruna Uitgevers kreeg toegestuurd (waarvoor dank!) was ik in ieder geval erg nieuwsgierig om te zien of John Grisham nog steeds zijn magic touch had. Al snel was ik erover uit dat hij die wat mij betreft nog steeds heeft, want Simon wist me als hoofdpersonage direct te pakken. Het verhaal komt alleen behoorlijk traag op gang, het heeft totaal geen vaart. Dat was in de jaren negentig misschien gebruikelijk, maar tegenwoordig – in een tijd van continue prikkels – is dat een doodsteek voor een thriller.

Al met al vond ik het een prima boek en heb ik me uitstekend vermaakt. Ik begrijp alleen wel waarom er niet langer pallets met nieuwe John Grisham-boeken in de winkel liggen. Tijden zijn namelijk veranderd en John Grisham niet.