Het is 1978 in het slaperige stadje Libertyville in Illinois en beste vrienden Arnie Cunningham en Dennis Guilder genieten van de laatste weken van de zomervakantie voordat ze aan het examenjaar van de plaatselijke middelbare school beginnen. Ze rijden in de auto van Dennis naar huis na een dag werken bij een lokaal wegenbouwproject als Arnie opeens roept dat Dennis onmiddellijk moet stoppen en een stukje terug moet rijden. Niet veel later staan de twee 17-jarige jongens voor een vervallen rood-witte Plymouth Fury uit 1958. Er zit een verschoten plakkaat met de melding ‘Te koop’ achter het ongeschonden deel van de voorruit en alhoewel Dennis alleen een hopeloos wrak ziet, is Arnie op slag verliefd.
Een barrel dat amper kan rijden
De eigenaar van de Plymouth, de gepensioneerde militair Roland LeBay, noemt de auto liefkozend ‘Christine’ en vraagt maar liefst 250 dollar voor het barrel dat amper kan rijden. Toch betaalt Arnie het zonder morren. Hij is vastbesloten om de auto helemaal op te gaan knappen. Nu weet Dennis dat Arnie heel handig is met auto’s, maar dit wrak heeft veel meer nodig dan alleen maar wat handigheid. Hij is ervan overtuigd dat zijn vriend zijn verstand heeft verloren.
Ondanks hun verschillen zijn Dennis en Arnie al zo lang als ze zichzelf kunnen herinneren beste vrienden. Dennis is altijd al een populaire, aantrekkelijke jongen geweest terwijl Arnie een onzeker kereltje met een bril en een gezicht vol puisten is. Toch konden ze het altijd goed met elkaar vinden en springt Dennis altijd voor Arnie in de bres als hij op school wordt gepest. De komst van Christine zorgt voor het eerste onbegrip in hun jarenlange vriendschap.
Arnie zet Christine bij een dure garage en besteedt vervolgens al zijn vrije tijd aan die auto. Dennis ziet Arnie veel minder, maar hij merkt wel dat Arnie verandert. Naarmate Christine verder rijklaar wordt gemaakt, wordt Arnie zelfverzekerder en wordt zijn doorgaans door acne geteisterde huid een stuk rustiger.
Het onmogelijke gebeurt
Het nieuwe schooljaar begint, het laatste jaar voor Dennis en Arnie op Libertyville High. Iedereen is bezig met de keuze voor een vervolgstudie, maar Arnie niet. Hij heeft enkel oog voor Christine. En voor het nieuwe meisje op school: Leigh Cabot. Dennis verwacht dat Arnie zoals gebruikelijk geen enkele kans bij een mooi en fris meisje als zij maakt, maar het onmogelijke gebeurt. Leigh ziet Arnie ook wel zitten en ze krijgen een relatie.
Leigh is dol op Arnie, ze heeft alleen één probleem. Ze vindt Christine doodeng. Het is alsof die auto leeft en haar als een concurrente ziet die zo snel mogelijk uit de weg moet worden geruimd. Uiteraard wil Arnie hier niets van weten, maar Dennis begrijpt haar maar al te goed. Er is iets mis met die auto en dat gaat echt niet alleen om die vreemde teruglopende kilometerteller.
Briljant verteld
Decennialang ben ik de boeken van Stephen King uit de weg gegaan, want ik had altijd het idee dat zijn verhalen voor mij teveel van het goede zouden zijn. Ik denk dat dat komt omdat ik als kind op televisie een glimp van de film ´Carrie´ voorbij zag komen. Het ging uiteraard om het deel waarbij Sissy Spacek als Carrie White volledig bedekt in bloed op dat feest rondloopt, dat vond ik destijds zo schokkend dat ik jaren later besloot dat Stephen King niet mijn ding was.
Kennelijk moest ik eerst de vijftig passeren om te beseffen dat als een aantal verfilmingen van Stephen King-boeken (The Shawshank Redemption! The Green Mile!) tot mijn lievelingsfilms behoren, het zomaar zou kunnen dat zijn verhalen wel degelijk mijn ding zijn.
Afijn, ik kan inmiddels melden dat ik zijn werk steeds meer aan het ontdekken ben en dat dit pareltje uit 1983 ook heel erg de moeite waard was. Het gaat in dit verhaal meer om de psychologische spanning rondom die moordlustige auto – kom er maar op! – en dat is zo briljant verteld en naadloos opgebouwd dat ook ik inmiddels op het punt ben beland dat ik gewoon al zijn boeken wil gaan lezen. Zelfs Carrie, maar daar moet ik nog wel even naartoe werken. Dat trauma zit diep.
Geen reacties