Eve is de moedeloosheid nabij terwijl ze de garage van haar onlangs overleden vader uitruimt. Het lijkt wel alsof die man nooit iets heeft weggegooid en er lijkt geen einde aan de enorme voorraad met spullen te komen. Alles verandert wanneer ze onder een roestige motorzaag een doos vol cassettebandjes en een oude cassetterecorder vindt. De opnames blijken van haar moeder Angela te zijn, die dertien jaar geleden spoorloos verdween en nooit meer werd teruggevonden. Eén cassette springt direct in het oog. Op de andere bandjes staan een maand en jaartal, maar hier staat alleen de naam van Eve op. De boodschap op het bandje is ijzingwekkend: als je dit hoort, ben ik vermoord.
Een stem uit het verleden
Angela gebruikte de cassettebandjes jarenlang als een soort ingesproken dagboek. Op de meeste tapes staan een maand en een jaartal en ze praat er uitgebreid over wat ze heeft meegemaakt en wat haar bezighoudt. Ook het bandje met de naam van Eve blijkt zo’n oude cassette te zijn die later opnieuw is gebruikt. Over de oorspronkelijke opname heen staan nieuwere dagboeknotities, waaronder een verhaal over een ruzie tijdens haar boekenclub. Maar tussen twee nieuwere opnames is nog een stukje van een oude boodschap te horen: “Nou ja, ik denk dat ik vermoord zal worden. Ik heb iets gedaan. Ik heb heel veel gedaan…”.
Angela verdween dertien jaar geleden van de ene op de andere dag. Sindsdien heeft niemand meer iets van haar vernomen en is nooit duidelijk geworden wat er met haar is gebeurd. Er werd geen lichaam gevonden en Eve groeide op zonder te weten of haar moeder vrijwillig was vertrokken of dat haar iets was overkomen.
Is ze werkelijk vermoord? Of is dit weer iets wat ze zelf heeft verzonnen? Angela was namelijk allesbehalve betrouwbaar. Ze loog regelmatig, had moeite haar impulsen onder controle te houden en was een kleptomaan die geregeld spullen meenam die niet van haar waren. Dat maakt het voor Eve lastig om te bepalen of haar beschuldiging opnieuw een van haar verhalen is, of dat ze vlak voor haar verdwijning werkelijk iets heeft ontdekt.
Het geheim van de oorbelmoordenaar
Rond de tijd dat Angela haar vermoedens dat ze vermoord zou worden op een cassettebandje insprak, was Engeland in de ban van de oorbelmoordenaar. Deze seriemoordenaar maakte jarenlang vrouwelijke slachtoffers en nam na iedere moord één van hun oorbellen mee. De dader wist jarenlang uit handen van de politie te blijven. Uiteindelijk stopten de moorden zonder dat ooit iemand voor de misdrijven werd veroordeeld.
Angela beweert op haar tapes niet alleen dat ze weet wie de oorbelmoordenaar is, maar ook dat ze bewijs heeft gevonden dat haar vermoeden ondersteunt. Eve besluit zelf uit te zoeken wat haar moeder heeft ontdekt. Ze luistert verder naar de tapes, probeert mensen uit Angela’s verleden op te sporen en zoekt naar aanwijzingen die haar verhaal kunnen bevestigen. Daarmee begint ze te graven in een zaak die al jaren lijkt te zijn afgesloten. Alleen blijkt de oorbelmoordenaar misschien helemaal niet zo ver in het verleden te liggen als Eve denkt. Hoe dichter ze bij de waarheid komt, hoe duidelijker het wordt dat haar zoektocht ook haarzelf in gevaar brengt.
Origineel idee, wisselende spanning
Het begin van De tapes vond ik ontzettend sterk. Alleen al het idee van die oude cassettebandjes waarop Eve na dertien jaar ineens weer de stem van haar moeder hoort, sprak me direct aan. Zeker omdat Angela haar grote geheim niet netjes op één bandje heeft achtergelaten, maar Eve tussen allerlei oude dagboeknotities moet zoeken naar wat ze precies wilde vertellen. Het is een origineel uitgangspunt dat me meteen nieuwsgierig maakte naar wat er met Angela was gebeurd.
Toch wist Kerry Wilkinson die spanning voor mij niet het hele verhaal vast te houden. Vooral in het middendeel hapert de spanningsboog regelmatig en zijn er stukken waarin er simpelweg te weinig gebeurt. De hoofdstukken uit het boek van Vivian Mallory lijken de dreiging rond de oorbelmoordenaar tussendoor weer wat op te voeren, maar konden voor mij niet helemaal voorkomen dat het verhaal af en toe flink inzakte.
Gelukkig wist Wilkinson me aan het einde alsnog te verrassen. Ik had de ontknoping absoluut niet zien aankomen en daardoor sloeg ik De tapes uiteindelijk toch tevreden dicht. Het sterke begin en verrassende einde maken een hoop goed, maar voor mij had er tussen die twee momenten net wat meer spanning mogen zitten. Een aardige thriller met een origineel concept, maar eentje waarvan ik uiteindelijk toch wat meer had verwacht.
Geen reacties