Feyre Archeron doet alles wat nodig is om haar familie in leven te houden. Wanneer ze tijdens de jacht een enorme wolf doodt, blijkt dat grote gevolgen te hebben. Niet veel later staat er een angstaanjagend wezen voor haar deur dat haar dwingt mee te gaan naar Prythian, het magische rijk van de fae. Daar ontdekt Feyre dat haar ontvoerder Tamlin is, de mysterieuze High Lord van het Hof van de Lente. Ze vertrouwt hem voor geen meter en wil vooral terug naar huis. Maar hoe langer ze in Prythian verblijft, hoe duidelijker het wordt dat er iets behoorlijk mis is.
Een gevaarlijk rijk achter de muur
Ten noorden van het afgebakende gebied waar gewone mensen wonen ligt Prythian, het rijk van de fae. Mensen en fae leven al lange tijd apart van elkaar, met een enorme muur als grens tussen beide werelden. Die scheiding is er niet voor niets. Veel mensen vrezen en haten de fae vanwege hun macht en magie, terwijl de fae op hun beurt weinig op hebben met stervelingen. Wie de grens oversteekt, begeeft zich dan ook in een wereld waar heel andere regels gelden en er heel veel gevaar op de loer ligt.
Prythian bestaat uit verschillende hoven, ieder met een eigen High Lord. Tamlin regeert over het Hof van de Lente, een groen en uitgestrekt gebied waar Feyre na de dood van de wolf terechtkomt. Voor haar voelt het in eerste instantie vooral als vijandelijk gebied. Ze is opgegroeid met verhalen over gevaarlijke fae en heeft dan ook geen enkele reden om Tamlin of de andere bewoners van zijn hof zomaar te vertrouwen.
Toch blijkt het leven daar anders dan Feyre had verwacht. Tamlin behandelt haar niet als gevangene en langzaam leert ze meer over Prythian en de fae die er wonen. Tegelijkertijd wordt steeds duidelijker dat er iets niet klopt. De bewoners van het Hof van de Lente dragen vreemde maskers die ze niet kunnen afzetten en Tamlin en zijn vriend Lucien vertellen maar mondjesmaat wat er werkelijk aan de hand is. Achter de schoonheid van Prythian lijkt iets veel dreigenders schuil te gaan.
Een familie die op Feyre leunt
Feyre heeft al jong geleerd dat ze vooral op zichzelf moet vertrouwen. Haar familie was ooit welgesteld, maar nadat haar vader zijn fortuin verloor, veranderde hun comfortabele leven in armoede. Sindsdien is het voornamelijk Feyre die ervoor zorgt dat er eten op tafel komt. Terwijl haar vader nauwelijks nog in staat is om iets te ondernemen en haar zussen Nesta en Elain weinig bijdragen, trekt zij de bossen in om te jagen en verkoopt ze wat ze kan missen.
Toch blijft Feyre opvallend loyaal aan haar familie. Zelfs wanneer Tamlin haar verzekert dat hij ervoor zal zorgen dat haar vader en zussen niets tekortkomen, blijft ze zich verantwoordelijk voor hen voelen. Die zorg zit zo diep dat ze moeilijk kan accepteren dat ze ineens niet meer degene hoeft te zijn die alles oplost. Tegelijkertijd krijgt ze in Prythian voor het eerst in lange tijd de ruimte om ook aan zichzelf te denken.
Langzaam verandert daardoor niet alleen haar beeld van de fae, maar ook haar houding tegenover Tamlin. De afstandelijke en mysterieuze High Lord blijkt anders te zijn dan Feyre aanvankelijk dacht en tussen hen ontstaat steeds meer vertrouwen. Maar juist wanneer Feyre zich voorzichtig begint thuis te voelen aan het Hof van de Lente, wordt duidelijk dat de dreiging boven Prythian veel groter is dan ze tot dan toe heeft beseft.
Uiteindelijk toch gezwicht voor de hype
Heel eerlijk: het werd ook wel eens tijd dat ik ontdekte waar al die ophef rondom de ACOTAR-serie vandaan komt. Hof van doorns en rozen staat al jaren overal op Instagram en BookTok, maar tot nu toe had ik de hype redelijk makkelijk kunnen weerstaan.
In eerste instantie wist het verhaal me dan ook niet direct te overtuigen. Het verhaal komt behoorlijk rustig op gang en zeker tijdens Feyres eerste periode aan het Hof van de Lente vroeg ik me af en toe af wanneer er nu eindelijk wat meer ging gebeuren. Gelukkig veranderde dat. Hoe meer Feyre over Prythian en de problemen daar ontdekt, hoe interessanter het verhaal wordt. En wanneer de spanning echt begint op te lopen, zat ik er ineens helemaal in.
Daar heeft Feyre zelf een groot aandeel in. Ze is stoer en krachtig, maar heeft tegelijkertijd genoeg onzekerheden en twijfels om menselijk te blijven. Vooral haar loyaliteit tegenover haar familie, die dat wat mij betreft lang niet altijd verdient, maakte haar voor mij een interessant personage. Ook Tamlin vond ik gaandeweg steeds boeiender. In het begin wist ik niet zo goed wat ik met die vreemde man aan moest, maar naarmate er meer over hem en zijn verleden duidelijk wordt, begon ik hem steeds beter te begrijpen. En dan is er natuurlijk nog Rhysand, die met zijn onvoorspelbare gedrag precies voor de reuring zorgt die het verhaal op dat moment nodig heeft.
De romantiek tussen Feyre en Tamlin vond ik prima, maar voor mij blijft dat soort liefde eigenlijk altijd bijzaak. Geef mij maar gevaar, geheimen en spanning. Gelukkig krijgt Hof van doorns en rozen daar steeds meer van en wordt het verhaal richting het einde een stuk donkerder en spannender. Uiteindelijk ben ik dus toch gezwicht voor de enorme hype rondom deze serie en met twee nieuwe delen op komst is mijn timing eigenlijk best goed. Ik begin inmiddels te begrijpen waarom zoveel lezers compleet verslaafd zijn aan de wereld van Prythian. Op naar deel twee!
Geen reacties