Een tijdje terug zag ik dat de boekverfilming van De vrouw in suite 10 van Ruth Ware op Netflix werd aangekondigd en dat de hoofdrol door niemand minder dan Keira Knightley werd gespeeld. Ik voegde de film direct aan mijn kijklijst toe, maar had wel een klein probleem: ik had het boek nog niet gelezen. En een boekverfilming kijken zonder dat ik eerst het verhaal in boekvorm heb doorgenomen geeft echt een behoorlijke error in mijn hoofd. Als de film namelijk goed is, heeft het immers geen nut om ook nog eens het boek te lezen. Dat boek is dan bedorven omdat je het verhaal al weet.
Afgelopen weekend sloeg ik dus de laatste bladzijdes van het boek om en kon ik voor mijn idee dus rustig aan de film begonnen. En dat is me uitstekend bevallen.
Een verhaal met twee perspectieven
Laat ik beginnen met het feit dat ik het boek erg goed vond. In het verhaal krijgt de journaliste Lo Blacklock een uitnodiging om bij de feestelijke eerste reis van het luxe cruiseschip de Aurora te zijn en daar gaat ze graag op in. Eenmaal aan boord van het schip is Lo er zeker van dat ze heeft gehoord hoe een vrouw overboord werd gegooid. Er is alleen niemand die haar gelooft omdat er geen passagiers of medewerkers worden vermist. Lo laat het daar niet bij zitten en gaat op onderzoek uit, maar daarbij stuit ze op de nodige problemen en gevaren.
Ik houd van verhalen met twee perspectieven waarbij je je als lezer steeds zit af te vragen wat nu de waarheid is. Daar is De vrouw in suite 10 erg goed in geslaagd, vooral omdat het zich in de afgesloten wereld van een cruiseschip midden op zee afspeelt en mede daardoor is doordrenkt van de Agatha Christie-vibes. Bovendien is er halverwege het verhaal een indrukwekkende plotwending.
Toen ik eenmaal voor de verfilming ging zitten was ik dan ook razend benieuwd of het was gelukt om recht te doen aan het verhaal. Ik vond het feit dat Keira Knightley zich aan deze film had verbonden een goede reden voor hoge verwachtingen was, want deze actrice staat erom bekend dat ze alleen scripts van een zekere kwaliteit kiest.
De nodige aanpassingen
Natuurlijk waren er in de film de nodige aanpassingen. Zo is achterwege gelaten dat Lo Blacklock doodmoe en een beetje labiel aan boord van dat schip stapt omdat er vlak voor haar vertrek in haar appartement is ingebroken terwijl ze zelf thuis was. Ze had een flink slaapgebrek omdat ze de eerdere twee nachten geen oog had dichtgedaan.
Daarnaast is Lo in de film een stuk bekender als reisjournaliste. In het boek is ze een bureau redacteur bij een reistijdschrift die toevallig een kans voor een mooie persreis in haar schoot krijgt geworpen.
Ook het einde is heel anders. Dat is een stuk bombastischer geworden, tegen het overdrevene aan. Ik begrijp waarom daarvoor is gekozen, maar zelf vond ik het net iets te Hollywood-achtig. Hoe dan ook, het was niet te doen geweest om het einde uit het boek letterlijk te verfilmen. Dat was voor een film veel te langdradig en ongetwijfeld niet spannend genoeg geworden.
Heel goed gelukt
Al met al is het verhaal goed overeind gebleven. Keira Knightley zet een overtuigende Lo Blacklock neer en het schip is qua sfeer en luxe goed in beeld gebracht, net als de prachtige Noorse fjorden die tegen het einde van de film als majestueus decor dienen.
Nu wist ik natuurlijk al van de plotwending af – wat ik tijdens het kijken van de film eigenlijk best jammer vond – en ik denk dat die ook heel goed is gelukt. Het enige wat echt is gesneuveld is, zijn de Agatha Christie-vibes, waarschijnlijk vooral omdat het schip zo’n ultramodern uiterlijk heeft. Heel erg is dat niet, ik heb het geen moment echt gemist.
Het zijn verfilming als deze die ervoor zorgen dat ik toch regelmatig kijk hoe een boek dat ik heb gelezen op het scherm overkomt. Zo nu en dan zit er namelijk een uitstekend pareltje zoals dit tussen.
Geen reacties