In Coopers Chase kabbelt het leven voort zoals altijd, met vaste wandelroutes, gedeelde kopjes thee en gesprekken die net zo vertrouwd zijn als de bewoners zelf. Voor Joyce staat de wereld echter extra in bloei: haar dochter Joanna gaat trouwen met Paul en ze kan haar geluk nauwelijks op. Vooral het woord ‘schoonzoon’ rolt met zichtbaar genoegen over haar tong. Op de dag van de bruiloft klopt de getuige van de bruidegom, zichtbaar van slag en met een bleek gezicht van het overgeven in de bosjes, bij Elizabeth aan. Hij beweert in groot gevaar te zijn en vraagt dringend om haar hulp. Voor Elizabeth is dat reden genoeg om de Moord (op donderdag) in te schakelen.
Koude opslag
De getuige van Paul blijkt Nick Silver te heten en hij vertrouwde Elizabeth op het bruiloftsfeest toe dat iemand die ochtend een poging had gedaan om hem te vermoorden. Iemand had een bom onder zijn auto bevestigd, maar gelukkig had hij dat door voordat hij de motor startte. Wie dat was, weet hij niet, hij moest tenslotte naar de bruiloft van zijn beste vriend. Maar hij heeft wél een lijstje met verdachten.
Nick heeft samen met zijn zakenpartner Holly een beveiligingsbedrijf gespecialiseerd in koude opslag. Het gaat dan om het offline bewaren van bitcoins, losgekoppeld van het internet om diefstal en hacking te voorkomen. Alleen Nick en Holly hebben de codes van dit onmogelijke fortuin en het heeft er alle schijn van dat iemand op brute wijze toegang probeert te krijgen.
Elizabeth, nog steeds ondergedompeld in rouw en verdriet om de dood van haar echtgenoot Stephen, voelt zich door dit verhaal weer een beetje tot leven komen. Ze heeft weer een echte uitdaging en die gaat ze samen met Joyce, Ron en Ibrahim te lijf.
Een bullebak met losse handjes
Terwijl de moordclub zich over de problemen van Nick Silver buigt, heeft Ron op hetzelfde moment ook met andere zorgen te maken. Zijn dochter Suzi, de moeder van zijn bijdehante kleinzoon Kendrick, is al jaren getrouwd met Danny Lloyd.
Deze Danny is een bullebak met losse handjes die niet vies is van de nodige criminele activiteiten en nu Suzi hem eindelijk de deur heeft gewezen, is hij van de aardbodem verdwenen. Maar voor zijn vertrek heeft hij wel heel duidelijk aangegeven dat hij Suzi en haar broer Jason zo snel mogelijk gaat vermoorden.
Ron doet zijn best om te voorkomen dat zijn beide kinderen, en misschien zelfs zijn kleinzoon, in lijkzakken eindigen, maar wordt daarbij volop geconfronteerd met zijn ouder wordende geest en lijf.
Oude bekenden, nieuwe tijden
Wat dit vijfde deel zo fijn maakt, is hoe moeiteloos je weer terugvalt in het gezelschap van Elizabeth, Joyce, Ron en Ibrahim. Het voelt inmiddels bijna alsof je bij oude vrienden op bezoek gaat. Je weet wie ze zijn, hoe ze reageren en toch weten ze je telkens weer te verrassen. Richard Osman speelt daar slim mee en gooit ondertussen zonder moeite een modern thema als bitcoins in de mix, zonder dat het ooit ingewikkeld of afstandelijk wordt.
Juist dat blijft knap: hoe deze eigenwijze club zich niets aantrekt van nieuwe technologie of moderne dreigingen. Ze lossen alles op hun eigen tempo en op hun eigen manier op. Met scherpe opmerkingen, onverwachte invalshoeken en vooral veel onderlinge betrokkenheid. Elizabeth blijft het brein, Joyce ziet meer dan ze zelf toegeeft, Ron vaart op zijn gevoel voor rechtvaardigheid en Ibrahim probeert de chaos behapbaar te maken. Die dynamiek zit inmiddels zó goed dat het verhaal vanzelf draagt.
Het onmogelijke fortuin voelt helemaal op zijn plek in De moordclub (op donderdag)-reeks. Dit is opnieuw een boek dat je met plezier leest en eigenlijk te snel uit hebt. En als je het dichtslaat, merk je dat je alweer uitkijkt naar het volgende avontuur. Want afscheid nemen van dit stel voelt iedere keer een beetje alsof je goede vrienden gedag moet zeggen, met de hoop dat je ze snel weer terugziet.
Geen reacties