Het is een rustige dag op Afdeling Q als Carl Mørck door Christiaan Habersaat van bureau Bornholm wordt gebeld. Hij laat weten dat hij Carl een keer heeft ontmoet, dat hij nu op Bornholm werkt en morgen met pensioen gaat. Carl denkt dat Habersaat over een lopende zaak wil overleggen en wil hem doorverbinden naar zijn collega’s, maar dan wordt de verbinding verbroken. Een dag later gooit Rose een uitgeprinte e-mail op Carls bureau, de tekst is: “Afdeling Q was mijn laatste hoop. Ik geef het op. C. Habersaat.” Dan blijkt dat Habersaat tijdens zijn afscheidsreceptie voor de ogen van de aanwezigen zichzelf door het hoofd heeft geschoten.
De dood van Alberte Goldschmid
Carl, Assad en Rose hebben het gevoel dat ze enigszins met die vreemde zelfmoord van Habersaat te maken hebben en rijden daarom naar het eiland Bornholm voor verder onderzoek. Daar ontdekken ze al snel dat de gescheiden Habersaat al jaren bijzonder verbitterd over een zaak uit 1997 was en er zijn levenstaak van had gemaakt om deze te ontrafelen.
Deze zaak was de dood van Alberte Goldschmid, destijds het mooiste en populairste meisje op de volkshogeschool. Zij was doodgereden en het duurde iets meer dan een dag voor ze haar terugvonden. Ze was namelijk zo hoog in een boom langs de weg geslingerd dat je haar bijna niet kon zien. Er waren nauwelijks sporen te vinden, daarom stelde men vast dat ze in de boom hing als gevolg van een zwaar ongeluk.
Habersaat was er alleen van overtuigd dat er opzet in het spel was en dat de dood van Alberte een moord was. Die theorie probeerde hij niet alleen uit alle macht te onderbouwen, hij wilde ook de dader vinden.
Flink op de proef gesteld
Aangezien Habersaat vond dat Afdeling Q zijn laatste hoop was (en omdat Rose vindt dat het Carls schuld is dat Habersaat zelfmoord heeft gepleegd omdat hij hem niet heeft teruggebeld), blijven Carl, Assad en Rose op Bornholm om de dood van Alberte te onderzoeken.
Eenvoudig is dat niet bepaald. Ze bezoeken de ex-vrouw van Habersaat, hun zoon, zijn voormalige collega’s en proberen wegwijs te worden in de enorme stapels dossiers die Habersaat gedurende de jaren heeft verzameld, maar worden daar niet veel wijzer van.
Uiteindelijk ontdekken ze dat Alberte een relatie met een jongeman had die niet op de volkshogeschool zat. Niemand weet alleen wie dat is en gaandeweg worden zowel Carl, Assad als Rose elk op hun eigen manier flink op de proef gesteld.
Een feestje om te lezen
Wat is deze serie van Jussi Adler-Olsen toch een feestje om te lezen! Het zit bomvol met bijzondere personages, heeft heerlijke pikzwarte humor en de zaken zitten altijd erg goed in elkaar. Ik heb deze serie pas relatief laat ontdekt (inmiddels zijn er tien delen en is duidelijk dat het tiende deel het laatste is) en ergens ben ik daar blij om. Ik hoef namelijk nooit te wachten totdat er een nieuw deel verschijnt.
Bijzonder is ook dat het nagenoeg onmogelijk is om de delen los van elkaar te lezen. De spijkerpistoolmoord, de dood van Carls oom, de geheimen van Assad, de toestand van Hardy en de problemen van Rose strekken zich namelijk over zo’n beetje alle delen uit en ik heb het vermoeden dat de antwoorden op een aantal van die zaken pas in het laatste deel helemaal uit de doeken worden gedaan.
Persoonlijk ben ik vooral nieuwsgierig hoe het nu echt met Assad zit. In ieder deel wordt er een piepklein deel van zijn geheimen prijsgegeven, maar als lezer blijf je in het duister tasten. Ik heb in ieder geval genoeg redenen om snel in het volgende deel te beginnen!
Geen reacties