Ik geef niet snel op als ik eenmaal aan een boek ben begonnen. Natuurlijk lees ik weleens iets dat tegenvalt, maar meestal wil ik toch weten hoe het afloopt. Een boek halverwege wegleggen voelt voor mij namelijk vreselijk onbevredigend. Maar tijdens mijn vakantie gebeurde het toch. Ik begon vol enthousiasme aan For whom the belle tolls van Jaysea Lynn, maar toen mijn Kobo aangaf dat ik op zeventig procent zat, was ik er wel klaar mee. Ik wilde niet meer verder lezen. En juist dat frustreerde me misschien nog wel meer dan het boek zelf.
Ik wilde dit boek zó graag leuk vinden
Het ergerlijke is dat ik For whom the belle tolls helemaal niet met tegenzin begon. Integendeel. Het concept vond ik ontzettend origineel en juist daardoor had ik hoge verwachtingen. Ik was nieuwsgierig naar het leven na de dood dat Jaysea Lynn had bedacht en wilde ontdekken waar het verhaal naartoe zou gaan. Dit leek precies zo’n boek te worden waarbij je denkt: dit heb ik nog niet honderd keer eerder gelezen.
In het begin was die nieuwsgierigheid er ook. Er gebeurde genoeg om me verder te laten lezen en ik wilde meer weten over de personages en de bijzondere wereld waarin ze terechtkwamen. Langzaam begon de nadruk alleen steeds meer te verschuiven naar de ontluikende romance tussen de twee hoofdpersonen. Op zich hoeft dat voor mij geen probleem te zijn. Ik lees tenslotte ook romantasy zoals On wings of blood en Phantasma. Maar er moet daarnaast wel iets gebeuren.
En daar ging het voor mij mis. Honderden pagina’s lang leek het vooral te draaien om aantrekkingskracht, verlangende blikken en steeds duidelijkere voorbodes dat die twee uiteindelijk met elkaar in bed zouden belanden. Ondertussen bleef ik wachten op meer dreiging, meer conflict, meer avontuur of eigenlijk gewoon iets waardoor ik weer nieuwsgierig werd naar het volgende hoofdstuk. Dat moment kwam maar niet. Rond de zeventig procent keek ik naar wat ik nog moest lezen en besefte ik dat ik daar simpelweg geen zin meer in had. Dus stopte ik.
Waarom voelt een DNF eigenlijk zo verkeerd?
Voor wie de term niet kent: DNF staat voor Did Not Finish. Er zijn genoeg lezers die daar totaal geen moeite mee hebben. Boek niet leuk? Weg ermee en door naar de volgende. Ik wou dat ik zo makkelijk in elkaar zat.
Want zodra ik een paar pagina’s heb gelezen, heb ik het gevoel dat ik al iets in dat boek heb geïnvesteerd. Tijd vooral. En hoe verder ik kom, hoe moeilijker het wordt om alsnog te stoppen. Bij zeventig procent wordt het helemaal absurd. Dan heb je het grootste deel al achter de rug. Kun je die laatste dertig procent dan niet gewoon even uitlezen?
Daar komt nog iets bij: misschien wordt het straks beter. Misschien komt precies op de volgende bladzijde die gebeurtenis waarop ik al die tijd heb zitten wachten. Misschien barst het verhaal ineens los. Misschien volgt er een geweldige twist die alles wat eraan voorafging alsnog de moeite waard maakt. En als ik nu stop, zal ik nooit weten of ik twintig pagina’s voor het beste gedeelte ben afgehaakt.
Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik bijna nooit een DNF heb. Zelfs boeken die me behoorlijk tegenvallen lees ik doorgaans uit. Ik wil weten hoe het afloopt en ik wil mijn mening over het hele verhaal kunnen vormen. Bij For whom the belle tolls won dat gevoel het alleen niet meer van de gedachte dat ik nog honderden pagina’s verder moest.
Hoeveel kansen moet je een boek eigenlijk geven?
Sommige lezers hebben daar heel duidelijke regels voor. Vijftig pagina’s. Honderd pagina’s. Twintig procent. Als een boek je tegen die tijd niet heeft overtuigd, mag het weg. Ik heb zo’n regel niet. Misschien zou ik er juist eentje moeten hebben.
Want ergens is het natuurlijk vreemd om jezelf te dwingen door te lezen in een boek waar je niet meer naar uitkijkt. Zeker als je ondertussen een stapel andere boeken hebt liggen die je wél graag wilt lezen. Toch bleef ik bij For whom the belle tolls heel lang denken dat het nog goed zou komen. Het uitgangspunt was tenslotte zo sterk. Er moest toch meer inzitten dan alleen die romance?
Achteraf gezien had ik waarschijnlijk veel eerder kunnen stoppen. Niet omdat het boek slecht geschreven is of omdat er niets deugt aan het verhaal, maar omdat ik steeds duidelijker merkte dat het me niet gaf wat ik als lezer nodig heb. Ik pakte mijn Kobo niet meer met de gedachte dat ik benieuwd was hoe het verderging. Ik pakte hem omdat ik vond dat ik verder móést lezen. Misschien is dat eigenlijk al het moment waarop je genoeg weet.
Een DNF betekent niet dat een boek slecht is
Dat vind ik tegelijkertijd het lastige aan schrijven over een boek dat ik niet heb uitgelezen. Ik kan onmogelijk zeggen dat For whom the belle tolls een slecht boek is. Ik ken de laatste dertig procent niet eens.
Bovendien zijn er ongetwijfeld lezers die juist smullen van alles waardoor ik uiteindelijk afhaakte. Wie houdt van een langzaam ontwikkelende romance, seksuele spanning en heel veel aandacht voor de aantrekkingskracht tussen twee personages, kan dit totaal anders ervaren. Dat ik me verveelde, betekent niet automatisch dat een ander dat ook doet.
Het zegt waarschijnlijk vooral iets over mij als lezer. Ik heb meer nodig. Romance vind ik prima, maar het kan voor mij niet honderden pagina’s lang de belangrijkste motor van een verhaal zijn. Geef me gevaar, mysteries, onverwachte gebeurtenissen, conflicten, vreemde wezens, moorden, achtervolgingen. Maakt me eigenlijk niet uit wat. Maar alleen de vraag wanneer twee personages eindelijk aan elkaar toegeven dat ze elkaar willen, is voor mij simpelweg niet genoeg.
Misschien moet ik vaker stoppen
En toch blijft het knagen. Want ik weet dus nog steeds niet hoe For whom the belle tolls afloopt. Ik weet niet of het verhaal in die laatste dertig procent ineens compleet verandert. Misschien heb ik vlak voor een spectaculaire finale opgegeven. Dat zal ik waarschijnlijk nooit weten.
Maar misschien hoeft dat ook niet. Er staan namelijk nog ontzettend veel boeken op me te wachten. Boeken waarvan ik bij het lezen van de achterflap al enthousiast word, boeken van favoriete schrijvers en boeken die al veel te lang ongelezen in mijn kast staan. Waarom zou ik dan uren blijven besteden aan een verhaal waar ik met steeds meer tegenzin doorheen ga?
Ik zou nu heel wijs kunnen afsluiten met de conclusie dat For whom the belle tolls me heeft geleerd dat het helemaal niet erg is om een boek weg te leggen. Dat mijn leestijd te kostbaar is en dat ik voortaan zonder schuldgevoel stop zodra een verhaal me niet meer boeit.
Alleen ken ik mezelf inmiddels ook een beetje. De kans is groot dat ik bij het volgende tegenvallende boek gewoon weer denk: nog één hoofdstuk dan.
Geen reacties