Amelia Calanthe Thomas is pas één jaar oud wanneer haar moeder Eleanor op een koude januarinacht spoorloos verdwijnt. Haar zwaar beschadigde auto wordt teruggevonden in een bos bij het Schotse Westhill, maar van Eleanor ontbreekt ieder spoor. Zestien jaar later is haar verdwijning nog altijd een onopgelost raadsel. Amelia heeft zich vastgebeten in de zaak en hoopt met haar kennis van forensisch onderzoek eindelijk antwoorden te vinden. Maar Westhill is geen gewoon dorp. De omgeving kent een duistere geschiedenis vol heksenverhalen en onverklaarbare verdwijningen. En wanneer Amelia steeds dieper in het verleden van haar moeder duikt, blijkt dat sommige geheimen misschien beter begraven hadden kunnen blijven.
Een verdwijning die niemand kan verklaren
Amelia groeit op bij haar tante Isla en oom Yvar, die haar na de verdwijning van haar moeder liefdevol in huis hebben opgenomen. Hoewel ze een fijne jeugd heeft gehad, blijft het gemis van Eleanor altijd aanwezig. Vooral de omstandigheden rondom haar verdwijning laten Amelia niet los. Haar moeders auto werd destijds volledig vernield teruggevonden, maar ondanks uitgebreid politieonderzoek is nooit duidelijk geworden wat er die nacht werkelijk is gebeurd.
Met haar diploma op zak besluit Amelia zelf verder te zoeken. Tijdens haar opleiding heeft ze zich verdiept in nieuwe forensische onderzoekstechnieken, waarmee ze hoopt alsnog aanwijzingen te vinden die de politie destijds over het hoofd heeft gezien. Ze krijgt daarbij nauwelijks hulp van rechercheur Hernandez, wat hem betreft is de zaak gesloten. Daar neemt Amelia geen genoegen mee, maar haar onderzoek verloopt moeizaam en ze begint zich af te vragen hoeveel haar familie eigenlijk over het verleden weet.
Ondertussen ontdekt ze dat haar moeder allerlei persoonlijke bezittingen heeft achtergelaten, waaronder een oud dagboek. Hieruit blijkt Dat Eleanor ooit in het mysterieuze Roselaithe House woonde, en dat ze zwanger van Amelia was toen ze daar vertrok. Terwijl Amelia probeert te achterhalen wat haar moeder is overkomen, stuit ze op steeds meer vragen over haar familiegeschiedenis.
Duistere krachten in Westhill
Naast haar onderzoek probeert Amelia ook een gewoon leven te leiden. Ze werkt in de bloemenwinkel van Francis, waar ze haar liefde voor bloemen en planten kwijt kan, en brengt veel tijd door met haar beste vriendin Niamh en haar tweelingbroer Finlay. Maar de rust wordt regelmatig verstoord door vreemde gebeurtenissen. Amelia hoort stemmen die niemand anders lijkt waar te nemen en krijgt steeds vaker het gevoel dat iets of iemand haar in de gaten houdt.
Wanneer ze tijdens een wandeling door het bos een angstaanjagende verschijning ziet, wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. Een mysterieuze gedaante met gele ogen en een lichaam dat aan boomschors doet denken, lijkt een bijzondere belangstelling voor haar te hebben. De stemmen die Amelia hoort, worden steeds indringender en beginnen zelfs invloed uit te oefenen op haar gedachten en gedrag.
Ook de verhalen over Witch-hill, zoals de inwoners Westhill noemen, krijgen langzaam een andere betekenis. Heksen, vreemde verdwijningen en bovennatuurlijke verschijnselen blijken misschien toch niet alleen een onderdeel van de plaatselijke folklore te zijn. Amelia raakt verstrikt in een wereld waarvan ze het bestaan nooit had vermoed. En hoe dichter ze bij de waarheid over haar moeder komt, hoe moeilijker het wordt om te bepalen wie ze nog kan vertrouwen.
Van psychologische thriller naar creepy horror
Wat ik ontzettend goed vind aan Als de bloemen sterven, is hoe Manon Visser met de verwachtingen van de lezer speelt. Aanvankelijk lijkt het verhaal een vrij gewone psychologische thriller over een mysterieuze verdwijning. Maar langzaam sluipen er steeds meer elementen van urban fantasy binnen en krijgt het verhaal een behoorlijk duister randje. Voor je het weet, is die aanvankelijk vrij onschuldige zoektocht veranderd in een steeds griezeliger verhaal dat uiteindelijk flink tegen horror aanschurkt. Heerlijk!
Vooral die geleidelijke overgang vond ik erg geslaagd. De onverklaarbare gebeurtenissen worden steeds talrijker, de dreiging neemt toe en de sfeer wordt met ieder hoofdstuk een stukje beklemmender. Visser weet de spanning mooi op te bouwen en laat je steeds verder kennismaken met de duistere kant van Westhill. Juist de combinatie van een mysterieus familieverleden, bovennatuurlijke verschijnselen en regelrechte horror maakte dat ik wilde blijven lezen.
Wat voor mij ook absoluut een compliment verdient, is de prachtige vormgeving van het boek. De eerste pagina’s van hoofdstukken zijn voorzien van sfeervolle illustraties van bloemen en het verhaal heeft ook veel verwijzingen naar de Victoriaanse bloementaal, waarbij bloemen ieder hun eigen symbolische betekenis hebben. Een bijzonder detail dat perfect aansluit bij de sfeer en thematiek van het verhaal. Als de bloemen sterven is wat mij betreft dan ook niet alleen een heerlijk duister boek om te lezen, maar ook een prachtig boek om doorheen te bladeren.
Geen reacties