Emma heeft een hekel aan boeken. En dat ze met haar ouders uitgerekend naar het oude huis van haar overleden tante Libby in the middle of nowhere verhuist, maakt haar humeur er ook niet beter op. Wifi is er niet, maar boeken zijn er genoeg. Heel veel boeken zelfs. Tante Libby heeft een enorme bibliotheek achtergelaten en hoewel Emma daar in eerste instantie het liefst met een grote boog omheen loopt, wint haar nieuwsgierigheid het uiteindelijk toch. Tussen de stoffige kasten en eindeloze rijen boeken ontdekt ze iets wat onmogelijk lijkt. Achter al de verhalen gaat namelijk een complete andere wereld schuil.
Een vreemde ontdekking in de bibliotheek
Voor Emma is het gebrek aan wifi zo ongeveer het ergste wat haar kan overkomen. Ze heeft haar oude school en haar vriendinnen achter moeten laten en moet na de verhuizing helemaal opnieuw beginnen. Juist nu wil ze contact met hen kunnen houden, maar in het oude huis van tante Libby lijkt zelfs dat onmogelijk. Emma voelt zich dan ook allesbehalve thuis en heeft weinig zin om zich te verdiepen in haar nieuwe omgeving.
Dat er in het huis een enorme bibliotheek staat, maakt weinig indruk op haar. Boeken vindt ze ouderwets en achterhaald. Waarom zou je moeite doen om iets in een boek op te zoeken als alles gewoon op internet te vinden is? Of voor je plezier gaan lezen als TikTok en YouTube veel leuker zijn? Toch begint die bibliotheek haar aandacht te trekken wanneer ze bij de deur van die ruimte vanuit haar ooghoek een jonge man denkt te zien. Zodra ze nog eens kijkt, is hij verdwenen. Emma probeert het van zich af te zetten, maar wanneer het opnieuw gebeurt, wint haar nieuwsgierigheid het toch van haar afkeer van boeken.
Ze besluit de bibliotheek binnen te gaan en de stoffige boeken eens van dichtbij te bekijken. Tussen de eindeloze rijen trekt één boek haar aandacht. Zodra Emma het aanraakt, gebeurt er iets wat ze onmogelijk had kunnen verwachten. Voor ze goed en wel beseft wat er aan de hand is, lijkt ze dwars door de boekenkast heen te vallen. Wanneer ze weer om zich heen kijkt, bevindt ze zich niet langer in de bibliotheek van tante Libby, maar in een compleet andere wereld.
Bekende gezichten in Pergamont
Emma krijgt nauwelijks de tijd om te beseffen waar ze terecht is gekomen, want al snel wordt ze aangesproken door een aantal figuren die haar vreemd genoeg bekend voorkomen. Pas wanneer ze hun namen hoort, valt het kwartje. Prins Caspian, Nancy Drew, het pratende varkentje Wilbur, ene Erik met een grote voorliefde voor insecten en natuur en Huckleberry Finn: ze zijn stuk voor stuk personages uit bekende boeken. Blijkbaar is Emma terechtgekomen op een plek waar verhalen en hun personages gewoon verder leven.
Die bijzondere wereld heet Pergamont en er blijkt iets behoorlijk mis te zijn. Verhalen dreigen verloren te gaan en daarmee staat het voortbestaan van de hele wereld op het spel. De bewoners van Pergamont hebben dan ook niet voor niets op Emma gewacht. Haar tante Libby was namelijk de Lorewachter, degene die ervoor zorgde dat de verhalen bewaard bleven en niet in de vergetelheid raakten.
Nu tante Libby er niet meer is, moet iemand haar taak overnemen. En tot Emma’s grote verbazing lijkt zij degene te zijn die daarvoor is uitgekozen. Het meisje dat boeken nog geen dag geleden vooral ouderwets en volkomen overbodig vond, krijgt daarmee ineens de verantwoordelijkheid over een wereld die zonder verhalen niet kan bestaan.
Origineel concept, maar wat vluchtig uitgewerkt
Het idee achter Het land van verloren verhalen vond ik erg origineel en bovendien behoorlijk passend bij deze tijd. Veel kinderen pakken nu eenmaal sneller een telefoon of tablet dan een boek, dus een verhaal waarin juist het belang en de magie van boeken centraal staan, voelt verrassend actueel. Ook vond ik het leuk dat allerlei bekende boekpersonages voorbij komen. Voor jonge lezers is het misschien een eerste kennismaking met die verhalen, terwijl volwassenen juist weer even worden herinnerd aan boeken die ze zelf kennen.
Ook de illustraties van Shanna Paulissen zijn erg mooi en passen goed bij de sfeer van het verhaal. De schrijfstijl van Ina de Man is toegankelijk en leest vlot, wat natuurlijk goed aansluit bij de doelgroep van ongeveer tien tot twaalf jaar. Toch vond ik het verhaal zelf soms wel erg vluchtig. Personages, Pergamont en ook de zoektocht naar de verschillende artefacten worden vrij summier beschreven, waardoor ik regelmatig het gevoel had dat er veel meer uit het concept gehaald had kunnen worden.
Nu behoor ik natuurlijk bepaald niet tot de doelgroep en kan ik moeilijk inschatten hoe kinderen van tien tot twaalf dit ervaren. Zelf had ik graag wat langer door Pergamont rondgelopen en meer details gekregen over de wereld, de personages en hun avonturen. Maar misschien ben ik gewoon ouderwets en is dit precies de snelheid die de jeugd van tegenwoordig prettig vindt. En alleen al doordat ik die zin opschrijf, voel ik me spontaan nog een paar jaar ouder.
Geen reacties