Alessa schrikt zich een ongeluk als ze beseft dat ze in een ander bed wakker wordt als waarin ze is gaan slapen. De avond ervoor was ze in haar versleten bed in een afgetrapt appartement in Montreal gaan liggen en nu bevindt ze zich opeens in een prachtige slaapkamer. Met een kamergenoot. Al snel ontdekt ze dat ze in haar slaap naar Hellebore is overgebracht, een school waar jongvolwassenen wordt geleerd hoe ze het beste met hun magische krachten om kunnen gaan zodat ze geen gevaar voor de samenleving vormen. Alessa is het niet eens met deze ontvoering en besluit direct dat ze alles zal doen om zo snel mogelijk weer te vertrekken. Maar dat blijkt geen optie te zijn.
Een bloederige slachtpartij
De 23-jarige Alessa Li weet al heel lang dat ze over heel veel bovennatuurlijke krachten beschikt. De eerste keer dat die krachten zich openbaarden was toen haar stiefvader een poging deed om haar te verkrachten. Ze scheurde hem vervolgens zonder pardon doormidden. Sindsdien heeft ze meerdere mensen vermoord, maar dat was vooral uit zelfverdediging. Haar leven op de vlucht is niet bepaald veilig.
Kennelijk hebben de mensen van Hellbore haar opgemerkt en besloten dat Alessa bepaald onderricht nodig heeft, maar daar wil Alessa niets van weten. Ze onderneemt meerdere serieuze pogingen om weg te komen van een school waar de docenten en leerlingen stuk voor stuk levensgevaarlijk zijn, maar dat mislukt telkens weer. De enige mogelijkheid die overblijft is om te blijven tot haar afstuderen.
Op de dag van de diploma-uitreiking slaat het docentenkorps alleen volledig op hol en richten de leraren een bloederige slachtpartij aan onder Alessa’s klas. Alleen Alessa en een klein groepje van haar klasgenoten weten aan het bloedbad te ontsnappen. Opgesloten in de schoolbibliotheek worden ze gedwongen elke nacht een menselijk offer te brengen. Doen ze dat niet, dan breken de docenten de deur open en doden ze iedereen.
Het pact van Hellebore
In de bibliotheek van Hellebore, met een clubje bloeddorstige leraren voor de deur, moet Alessa zien te overleven. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan. Want Alessa mag dan wel erg krachtig zijn en niet bang zijn om magisch geweld te gebruiken, haar klasgenoten zijn net zo goed krachtig en vastbesloten .
Zo is er haar goede vriend Rowan. Hij draagt altijd handschoenen, want als je zijn huid aanraakt ben je ten dode opgeschreven. Portia daarentegen vindt het geen enkel probleem om menselijk vlees te eten en doet dat het liefste aan de lopende band. De knappe Adam is onsterfelijk en Gracelyn kan met haar stem andere mensen controleren.
Alsof dat allemaal niet al ingewikkeld genoeg is, moeten ze ook nog uitkijken voor de sadistische bibliothecaresse die door de enorme bibliotheek sluipt. Ze is een oud, kosmisch wezen dat het gruwelijke pact van Hellebore op onnavolgbare wijze uitvoert.
Meer dan splatter-horror
Het viel niet mee om dit prachtig vormgegeven boek te lezen. Ik ben echt wel gewend om Engelse boeken te lezen, maar de zinnen van Cassandra Khaw zijn van zo’n hoog niveau en van zoveel ingewikkelde woorden doorspekt dat het een aardige opgave was om te begrijpen wat ze allemaal probeerde te vertellen.
Tel daarbij op dat het bloed zo’n beetje van de pagina’s gutst en dat ik zelden zo’n gewelddadig boek in mijn handen heb gehad, dan snap je vast wel dat dit geen luchtig tussendoortje was.
The library at Hellebore lijkt op het eerste oog een splatter-horror met een macaber concept te zijn, maar als je verder kijkt zie je dat de extreme horror uit dit boek iets representeert. Het is scherpe kritiek op systemen die succes beloven en tegelijkertijd grote offers eisen. De school Hellebore fungeert als metafoor voor institutioneel geweld, waarin regels belangrijker zijn dan mensen. Waarbij overleven betekent dat je medeplichtig wordt aan het kwaad.
Al met al is het dus een behoorlijk pittig boek en weet ik nog steeds niet precies wat ik er nu eigenlijk van vond. Ja, het was geweldig geschreven. Ja, de thematiek was spot on. En ja, het geheel was meer dan genoeg om wekenlang nachtmerries van te hebben. Maar om nu te zeggen dat ik ervan heb genoten…
Geen reacties