Het is laat op de avond als Annie Barnes thuis nog wat zit te werken. Ze wil een marketingplan afmaken, maar wordt afgeleid als ze een e-mail van een onbekende afzender ontvangt. In die e-mail wordt ze gecondoleerd met het overlijden van haar dochter en het bericht bevat een link naar een filmpje. In die video ziet ze zichzelf op de uitvaart van haar 15-jarige dochter Isla. Op de beelden lijkt ieder detail te kloppen, toch heeft die begrafenis nooit plaatsgevonden. Tegen beter weten in rent Annie geschokt naar de kamer van Isla om haar daar ongedeerd aan te treffen. Er is niets aan de hand, maar heel gerust is Annie er niet op.
Geen keuze
Annie heeft genoeg redenen om zich zorgen over Isla te maken, ook zonder die onheilspellende e-mail met dat vreselijke filmpje. Sinds de corona-lockdowns en de scheiding tussen haar ouders heeft Isla namelijk last van depressies en paniekaanvallen. Een tijdlang is Annie bang geweest dat Isla zelfmoord zou kunnen plegen en hoewel die dreiging inmiddels flink is afgenomen, laait die angst door dat enge e-mailtje weer helemaal op.
Een dag later wordt Annie gebeld door een onbekend nummer. Als ze opneemt, hoort ze een vrouw haar vertellen dat als Annie niet voortaan maandelijks duizend pond naar een bankrekening op de Kaaiman eilanden overmaakt, die beelden van de uitvaart van Isla werkelijkheid worden.
Annie sputtert tegen. Ze mag dan wel een goede baan hebben, als alleenstaande moeder kan ze het zich echt niet zomaar veroorloven om elke maand duizend pond te missen. Uiteindelijk heeft ze geen keuze. Ze maakt dus de eerste duizend pond over, maar ze gaat ook op onderzoek uit.
De bankrekening op de Kaaiman eilanden
Op nagenoeg hetzelfde moment zit Michael Taylor de administratie van zijn onlangs overleden vrouw uit te spitten. Lucy had een succesvolle keten van kapperszaken en nu ze aan een hersentumor is overleden zal Michael daar iets mee moeten. Dan valt zijn oog op een afschrijving van duizend pond naar een bankrekening op de Kaaiman eilanden. Hij kijkt het nog eens goed na, en ziet dan dat het om een maandelijkse afschrijving gaat.
De volgende dag gaat Michael naar de bank in de hoop dat hij kan achterhalen van wie die vreemde bankrekening is, maar veel wijzer wordt hij daar niet. Hij zet de betalingen stop en denkt dat het daarmee is afgehandeld. Al snel wordt zijn aandacht afgeleid naar zijn 18-jarige zoon Aaron, die als nukkige tiener voor de nodige problemen zorgt. Die afleiding is alleen van korte duur…
De M.J. Arlidge Crime Writer’s Room
Dit derde deel uit de M.J. Arlidge Crime Writer’s Room is opnieuw een spannende, fast-paced thriller met een fijne schrijfstijl. Inmiddels weet ik hoe die boeken uit die Crime Writer’s Room tot stand komen, want M.J. Arlidge heeft dit zelf tijdens het recente Best of Thrillers-Festival van de Boekerij uitgelegd. Arlidge gaat met een schrijver om tafel zitten en samen bedenken ze de hele verhaallijn. De schrijver, in dit geval Andy Maslen, begint vervolgens te schrijven en af en toe zijn er besprekingen over knelpunten. Maar met het uiteindelijke schrijfwerk heeft M.J. Arlidge dus weinig tot niets van doen.
Toen ik dit hoorde bevestigde dit het vermoeden dat ik tijdens het lezen van Het verkeerde kind kreeg. De schrijfstijl in dit boek was namelijk zo anders van dit van Arlidge dat ik me hardop afvroeg of de naam van Arlidge enkel op de cover was gezet voor betere verkoopcijfers. Nu blijkt dat hij in de praktijk wel degelijk bij het boek betrokken is, maar het klopt dus wel dat hij zelf niet schrijft.
Nu is dat natuurlijk niet heel erg, want zijn Crime Writer’s Room levert wel degelijk uitstekende kwaliteit. En de schrijfstijl van Andy Maslen komt ook behoorlijk dicht in de buurt van die van Arlidge. Dus eigenlijk is dit een heel goed concept. De fans van Arlidge krijgen meer boeken die ze met veel plezier kunnen lezen en onbekende schrijvers krijgen een groot podium.
Geen reacties